Trump en de verleiding van een derde termijn
Donald Trump zegt het niet altijd letterlijk, maar vaak genoeg om het gesprek levend te houden: een derde termijn als president van de Verenigde Staten. Hoewel de Amerikaanse grondwet glashelder is over het maximale aantal termijnen, blijft Trump de mogelijkheid herhaaldelijk suggereren. Soms schertsend, soms half serieus, soms met een grijns die ruimte laat voor interpretatie. Maar achter die opmerkingen schuilt meer dan bravoure. Ze zeggen iets fundamenteels over zijn politieke stijl, zijn verhouding tot instituties en zijn kijk op macht.
De vraag is niet alleen of een derde termijn juridisch mogelijk is – dat is het niet – maar vooral waarom Trump dit onderwerp telkens opnieuw op tafel legt.
De grondwet laat geen ruimte voor twijfel
Sinds 1951 is het in de Verenigde Staten vastgelegd in het 22e amendement van de grondwet: niemand mag meer dan twee keer tot president worden gekozen. Deze wijziging kwam er na het ongekende presidentschap van Franklin D. Roosevelt, die vier keer werd gekozen in een periode van grote nationale crisis.
De regel is sindsdien onaantastbaar gebleken. Zelfs populaire presidenten als Ronald Reagan en Barack Obama accepteerden zonder discussie het einde van hun tweede termijn. Juridisch gezien bestaat er geen serieuze route om deze beperking te omzeilen zonder een grondwetswijziging — een proces dat tweederdemeerderheden in zowel het Congres als onder de staten vereist. Politiek gezien vrijwel onhaalbaar.
En toch blijft Trump erover spreken.
Waarom Trump blijft hinten op een derde termijn
Trump presenteert zichzelf graag als iemand die “tegen het systeem” vecht. In zijn narratief is hij niet zozeer een president binnen het systeem, maar een leider die het systeem blootlegt en corrigeert. Door het idee van een derde termijn te benoemen, positioneert hij zichzelf opnieuw als iemand die door regels wordt tegengewerkt, niet beschermd.
Dat narratief werkt om meerdere redenen:
- Het houdt hem in het middelpunt van de aandacht
Elke opmerking over een mogelijke derde termijn genereert media-aandacht. Kritiek, verontwaardiging en juridische analyses versterken het effect alleen maar. - Het mobiliseert zijn achterban
Voor veel trouwe aanhangers is Trump niet zomaar een politicus, maar een symbool van verzet tegen elites en instituties. De suggestie dat “het systeem” hem opnieuw wil tegenhouden, versterkt dat gevoel. - Het normaliseert grensverlegging
Door herhaaldelijk te spreken over iets wat formeel onmogelijk is, schuift de grens van wat bespreekbaar is langzaam op.
Tactiek of overtuiging?
De vraag blijft of Trump werkelijk gelooft dat hij een derde termijn kan afdwingen, of dat hij de suggestie bewust inzet als politiek instrument. Waarschijnlijk is het een combinatie van beide.
Trump heeft herhaaldelijk laten zien dat hij instituties benadert als onderhandelingspartners, niet als vaste structuren. Wat niet expliciet kan, wordt in zijn ogen onderhandelbaar. Dat zagen we eerder bij zijn weigering om een verkiezingsnederlaag direct te erkennen, bij pogingen om de uitslag aan te vechten en bij de druk die hij uitoefende op staatsfunctionarissen.
In dat licht past het idee van een derde termijn in een bredere strategie: het testen van grenzen, het verschuiven van normen en het creëren van twijfel over wat “vast” is in een democratisch systeem.
De rol van retoriek en herhaling
Politiek draait niet alleen om wetten, maar ook om taal. Door een idee vaak genoeg te herhalen, zelfs als het juridisch onhaalbaar is, kan het psychologisch terrein winnen. Wat eerst absurd klinkt, wordt op termijn “bespreekbaar”.
Trump past deze techniek consequent toe. Hij formuleert uitspraken vaak als grap, als suggestie of als reactie op “wat mensen zeggen”. Dat biedt hem altijd een uitweg: hij kan terugkrabbelen of ontkennen dat hij het serieus bedoelde. Tegelijkertijd blijft de boodschap hangen.
Het is een strategie die niet zozeer gericht is op juridische verandering, maar op mentale verschuiving.
Wat betekent dit voor de Amerikaanse democratie?
De kracht van een democratie zit niet alleen in wetten, maar in het respect voor die wetten. Wanneer een voormalig of toekomstig president herhaaldelijk suggereert dat fundamentele regels optioneel zijn, schuurt dat aan de basis van het systeem.
Voorstanders van Trump zien zijn uitspraken vaak als provocatie of humor. Critici zien er een gevaarlijke erosie van democratische normen in. Beide lezingen bestaan naast elkaar, maar het effect is hetzelfde: het vertrouwen in vaste democratische spelregels wordt uitgehold.
En dat is precies waarom dit onderwerp meer is dan een curiositeit of een losse uitspraak in een campagne.
Een bredere internationale context
Wat in de Verenigde Staten gebeurt, blijft zelden binnen de landsgrenzen. De Amerikaanse president fungeert wereldwijd als democratisch referentiepunt. Wanneer daar twijfel ontstaat over de onschendbaarheid van termijnen, kan dat elders als precedent worden aangehaald.
In landen waar democratische instituties al onder druk staan, wordt met belangstelling gekeken naar hoe ver een Amerikaanse president kan gaan zonder formele consequenties. De symbolische waarde van Trumps uitspraken reikt dus verder dan de Amerikaanse binnenpolitiek.
Conclusie: meer dan politieke ruis
Het idee van een derde termijn voor Donald Trump is juridisch onhaalbaar, maar politiek betekenisvol. Het is geen serieuze route naar machtsbehoud, maar wel een signaal over hoe Trump macht ziet, gebruikt en presenteert.
Door het onderwerp telkens opnieuw op te rakelen, houdt hij zichzelf centraal in het debat, test hij de rekbaarheid van democratische normen en voedt hij het gevoel dat regels onderhandelbaar zijn. Dat maakt de discussie relevant — niet omdat een derde termijn waarschijnlijk is, maar omdat de manier waarop erover gesproken wordt veel zegt over de staat van de democratie zelf.
Of Trump uiteindelijk opnieuw president wordt, is aan de kiezer. Maar de manier waarop hij nu al spreekt over wat daarna komt, laat zien dat zijn relatie met macht nooit tijdelijk is geweest.
