Carmita Junger was 17 jaar toen ze werd verkracht. Acht jaar lang vertelde ze niemand wat haar was overkomen. Voor de buitenwereld bleef ze lachen en ging het leven gewoon door. Pas op haar 25e liep ze vast en kreeg ze te maken met een depressie en later een posttraumatische stressstoornis (PTSS). In de podcast Knoester & Kwint vertelt ze openhartig over haar ervaringen en de vooroordelen waarmee slachtoffers van seksueel geweld worden geconfronteerd.

Volgens Junger bestaat er geen goede of foute manier om slachtoffer van seksueel geweld te zijn. Toch worden slachtoffers regelmatig beoordeeld op hun gedrag na een verkrachting. Wie lacht, blijft werken of ogenschijnlijk normaal functioneert, krijgt soms te maken met twijfel over de geloofwaardigheid van het verhaal.

Boos over reacties op slachtoffers

Junger ergert zich aan reacties onder nieuwsberichten over zedenzaken, waaronder de zaak rond Ali B. Mensen trekken volgens haar conclusies wanneer een slachtoffer na het vermeende misbruik nog heeft gelachen of gewoon aan het werk is gegaan.

Ze benadrukt dat uiterlijk gedrag niets hoeft te zeggen over wat iemand daadwerkelijk heeft meegemaakt. Zelf leerde ze jarenlang haar gevoelens te verbergen achter een masker. Niemand in haar omgeving wist wat er was gebeurd.

Ook wanneer advocaten tijdens een strafzaak het seksuele verleden van een slachtoffer aanhalen, ervaart Junger dat als victim blaming. Daarbij wordt de aandacht volgens haar verlegd van het handelen van de verdachte naar het gedrag van het slachtoffer.

Acht jaar zwijgen en jarenlang therapie

Pas acht jaar na de verkrachting begon Junger over haar ervaringen te praten. Ze kreeg psychische klachten en volgde jarenlang therapie, waaronder EMDR en groepstherapie.

Inmiddels schrijft ze ook in het openbaar over wat haar is overkomen. Dat doet ze onder meer op sociale media en in columns. Door zelf te bepalen wat ze vertelt en wanneer ze dat doet, probeert ze de controle over haar eigen verhaal terug te krijgen.

Waarom ze nooit aangifte deed

Junger heeft nooit aangifte gedaan van de verkrachting. Die beslissing houdt haar soms nog bezig. In de podcast bespreekt ze waarom slachtoffers ervoor kunnen kiezen geen aangifte te doen en welke twijfels daarbij een rol spelen.

Daarbij komt ook de recente uitspraak tegen een voormalige Utrechtse student aan bod. Het gerechtshof in Arnhem veroordeelde de man op 1 oktober 2026 voor twee verkrachtingen tot dertig maanden gevangenisstraf, waarvan 23 maanden voorwaardelijk.

Omdat de veroordeelde al ongeveer zeven maanden in voorarrest had doorgebracht, hoefde hij niet terug naar de gevangenis. De uitspraak roept bij Junger vragen op over wat een strafprocedure slachtoffers uiteindelijk oplevert.

Luisteren zonder oordeel

Tijdens het gesprek met strafrechtadvocaten Job Knoester en Christiaan Kwint wordt ook besproken hoe mensen kunnen reageren wanneer iemand vertelt slachtoffer te zijn geworden van seksueel geweld.

Daarbij staat het belang van luisteren zonder direct te oordelen centraal. Niet ieder slachtoffer reageert hetzelfde en ook het moment waarop iemand over seksueel geweld durft te praten, verschilt van persoon tot persoon.

Knoester bespreekt daarnaast zijn eigen ervaringen met een zedenzaak en de moeilijke afwegingen die advocaten tijdens dergelijke procedures moeten maken.

De aflevering 'Seksueel geweld: hoe Carmita de regie terugpakte' verscheen op 17 oktober 2026 en duurt ruim 46 minuten.

Steun Knoester & Kwint via: Petje af