UTRECHT – Een 47-jarige man uit Georgië is maandag 9 november 2026 door de rechtbank in Utrecht veroordeeld tot acht jaar gevangenisstraf voor een gewelddadige verkrachting in de bossen van Zeist, een poging tot verkrachting van een andere vrouw en een poging tot aanranding in Bunschoten-Spakenburg. De man viel zijn slachtoffers in augustus 2025 op afgelegen locaties aan. Tijdens de verkrachting sloeg hij een vrouw in haar gezicht, greep haar langdurig bij de keel en bedreigde haar herhaaldelijk met de dood. De rechtbank spreekt van bijzonder ernstige feiten die diepe sporen hebben achtergelaten bij de drie slachtoffers en voor grote maatschappelijke onrust zorgden. Naast de gevangenisstraf krijgt de man vijf jaar lang een contactverbod met de slachtoffers en mag hij zich niet in de gemeenten Zeist en Bunschoten bevinden.

De uitspraak volgt op de inhoudelijke behandeling van de strafzaak op 19 oktober. Het Openbaar Ministerie had tien jaar gevangenisstraf geëist, maar de rechtbank komt tot een lagere straf omdat niet alle ten laste gelegde feiten in de zwaarste vorm bewezen zijn. De verdachte werd wel schuldig bevonden aan gekwalificeerde opzetverkrachting, een poging daartoe en een poging tot gekwalificeerde opzetaanranding. De rechtbank houdt bij de strafoplegging nadrukkelijk rekening met de ernstige gevolgen voor de slachtoffers en de zorgen over mogelijk toekomstig grensoverschrijdend gedrag.

Vrouw tijdens wandeling aangevallen en met dood bedreigd

De ernstigste gebeurtenis vond plaats op 15 augustus 2025 rond 13.30 uur in de bossen bij Zeist. Een vrouw die daar aan het wandelen was, werd onverwachts aangesproken door de verdachte. Kort daarna sloeg hij haar met zijn vuist in het gezicht en greep hij haar met beide handen bij de keel. Terwijl hij haar vasthield, bedreigde hij haar herhaaldelijk met de woorden 'I kill you'. Vervolgens dwong hij de vrouw dieper het bos in, waar hij haar tegen haar wil seksueel binnendrong.

Volgens de rechtbank moet het slachtoffer tijdens de aanval doodsangsten hebben uitgestaan. De man gebruikte fors geweld, hield haar op de grond vast en bedreigde haar ook toen hij uiteindelijk wegging. Uit het onderzoek bleek dat de vrouw niet alleen lichamelijk geweld had ondergaan, maar ook langdurig met de gevolgen van de verkrachting werd geconfronteerd. De rechtbank rekent het de verdachte bijzonder zwaar aan dat hij volledig voorbijging aan haar lichamelijke integriteit en haar recht om zelf over seksuele handelingen te beslissen.

Het politieonderzoek kwam in een stroomversnelling nadat beveiligingsbeelden van een woning in de omgeving werden verspreid. Op deze beelden was een man te zien die voldeed aan het signalement van de dader. Verschillende mensen herkenden de verdachte en gaven informatie aan de politie door. Ook werd bij het slachtoffer DNA-materiaal aangetroffen dat door het Nederlands Forensisch Instituut werd onderzocht. Het aangetroffen spermaspoor bleek afkomstig van de verdachte. Hoewel de man verklaarde zich door overmatig drugsgebruik niets meer te herinneren, ontkende hij niet dat hij degene was die de vrouw had verkracht.

Anderhalf uur eerder probeerde hij andere vrouw te verkrachten

Slechts anderhalf uur vóór de verkrachting had dezelfde man in het natuurgebied Hoog Kanje in Zeist al een andere vrouw aangevallen. Zij fietste rond het middaguur door het gebied toen zij een man zag die zich ogenschijnlijk achter bomen probeerde te verbergen. Toen zij hem naderde, kwam hij plotseling tevoorschijn, greep haar stevig bij de bovenarm en hield haar fiets vast. Vervolgens legde hij zijn handen over haar mond en probeerde hij haar richting het bos te bewegen.

De vrouw wist ondanks het geweld om hulp te schreeuwen. Toen de verdachte merkte dat zij bleef roepen en er een voorbijganger in de omgeving was, liet hij haar los, duwde haar met haar fiets op de grond en vluchtte het bos in. De vrouw kon hulp vragen aan een voorbijganger, die de politie inschakelde. Later bleek dat de verdachte kort daarna in dezelfde omgeving de andere vrouw had verkracht.

De rechtbank ziet in de overeenkomst tussen beide aanvallen voldoende aanwijzingen dat de man ook bij deze eerste vrouw een verkrachting wilde plegen. Zijn gedrag was gericht op het overmeesteren van het slachtoffer, terwijl hij geen poging deed haar te beroven of iets anders van haar af te nemen. Bovendien werd op de bagagedrager van haar fiets DNA van de verdachte aangetroffen. De rechtbank acht daarom de poging tot gekwalificeerde opzetverkrachting wettig en overtuigend bewezen.

Eerdere confrontatie in Bunschoten-Spakenburg

Elf dagen vóór de gebeurtenissen in Zeist had de verdachte zich ook al opgedrongen aan een vrouw die op 4 augustus 2025 vroeg in de ochtend in de polder bij Bunschoten-Spakenburg wandelde. De man sprak haar aan, stelde persoonlijke vragen en maakte een selfie met haar, waarbij hij zijn hand op haar rug legde. Hoewel de vrouw herhaaldelijk aangaf verder te willen lopen, bleef hij aandringen op contact en fietste hij een tijdlang met haar mee.

De vrouw voelde zich zo ongemakkelijk dat zij een groep vogelspotters aansprak om van de man af te komen. Later kwam zij hem opnieuw tegen. Bij deze tweede confrontatie vertelde hij dat hij een pistool bij zich had, waarna hij zijn hand achter zijn rug bewoog. Vervolgens wilde hij haar omhelzen en legde hij een hand op haar schouder. De vrouw wees zijn toenadering duidelijk af en filmde de man met haar telefoon, waarna hij vertrok.

Het Openbaar Ministerie vond dat ook hier sprake was van een poging tot verkrachting. De rechtbank ging daarin niet mee, omdat onvoldoende kon worden vastgesteld dat de gedragingen daadwerkelijk gericht waren op het seksueel binnendringen van het lichaam. Wel acht de rechtbank bewezen dat de verdachte probeerde de vrouw tegen haar wil seksueel aan te raken. Daarmee is sprake van een poging tot gekwalificeerde opzetaanranding. De vrijspraak voor de zwaardere beschuldiging is een belangrijke reden waarom de uiteindelijk opgelegde gevangenisstraf lager uitvalt dan de eis van het Openbaar Ministerie.

Slachtoffer houdt ernstige PTSS over aan verkrachting

Tijdens de strafzaak werd uitgebreid stilgestaan bij de gevolgen voor de slachtoffers. De vrouw die in Zeist werd verkracht, vertelde dat haar leven sinds de aanval volledig is veranderd. Bij haar is een posttraumatische stressstoornis vastgesteld, waarvoor zij meer dan een jaar later nog steeds psychologische behandeling krijgt. Zij heeft ernstige angstklachten, slaapt slecht, wordt geteisterd door nachtmerries en kampt met gevoelens van wantrouwen en achterdocht. Ook haar mogelijkheden om te werken en sociale contacten te onderhouden zijn aanzienlijk beperkt.

De psychische gevolgen worden volgens de rechtbank bovendien versterkt door de medische onzekerheid waarmee het slachtoffer na de verkrachting werd geconfronteerd. Omdat de verdachte geen condoom gebruikte, moest zij maanden wachten voordat kon worden vastgesteld of zij besmet was geraakt met hiv of syfilis. De rechtbank beschouwt deze extra onzekerheid als een strafverzwarende omstandigheid.

Ook de andere twee vrouwen ervaren nog altijd gevolgen van hun confrontatie met de verdachte. De vrouw die in Zeist van haar fiets werd getrokken, durfde aanvankelijk niet meer alleen het bos in en voelt zich nog steeds onveilig wanneer zij daar een onbekende man tegenkomt. De vrouw uit Bunschoten-Spakenburg verklaarde dat zij door de gebeurtenis minder vertrouwen heeft gekregen in onbekenden en minder vanzelfsprekend bereid is anderen te helpen.

Rechter gelooft verhaal over drugsgebruik en geheugenverlies niet

De verdachte verklaarde tijdens het onderzoek en de rechtszaak dat hij zich door drugsgebruik weinig tot niets kon herinneren van de gebeurtenissen op 15 augustus. De rechtbank hecht aan deze verklaring echter geen geloof. Volgens de rechters heeft de man sterk wisselende verklaringen afgelegd over welke middelen hij zou hebben gebruikt en wanneer dat gebeurde. Bovendien bleek uit zijn telefoon dat hij op de bewuste dag berichten verstuurde en later gericht zocht naar nieuws over de gebeurtenissen in Zeist.

Psychiatrisch en psychologisch onderzoek wees uit dat de verdachte een lage intelligentie heeft en beperkingen kent in zijn sociale begrip en impulsbeheersing. Er werden echter geen aanwijzingen gevonden voor een ernstige psychiatrische stoornis, seksuele stoornis of persoonlijkheidsstoornis. De deskundigen konden niet vaststellen of zijn beperkingen een rol speelden bij het plegen van de feiten en gaven daarom geen advies over verminderde toerekeningsvatbaarheid.

De rechtbank ziet geen aanleiding deze persoonlijke omstandigheden strafverminderend mee te wegen. Integendeel, volgens de rechters vertoonde het gedrag van de man juist kenmerken van berekening. Daarnaast maken zij zich zorgen over zijn houding tegenover vrouwen en de mogelijkheid dat hij na zijn vrijlating opnieuw strafbare feiten pleegt. Omdat deskundigen het risico op herhaling onvoldoende konden inschatten, werd geen behandelmaatregel opgelegd. De rechtbank vindt een langdurige gevangenisstraf daarom ook noodzakelijk om de samenleving te beschermen.

Ruim 47.000 euro schadevergoeding voor slachtoffers

Naast de gevangenisstraf moet de man aanzienlijke schadevergoedingen betalen. Het slachtoffer van de verkrachting krijgt 42.659,50 euro toegewezen, bestaande uit 40.000 euro smartengeld en 2.659,50 euro voor materiële schade. Daarbij gaat het onder meer om medische kosten, psychologische hulp, reis- en parkeerkosten, verloren inkomsten en kleding die tijdens het onderzoek in beslag is genomen.

De vrouw die slachtoffer werd van de poging tot verkrachting krijgt 3.000 euro smartengeld. Voor de poging tot aanranding in Bunschoten-Spakenburg wordt 2.000 euro toegekend. In totaal moet de veroordeelde daarmee 47.659,50 euro betalen, exclusief de wettelijke rente die over de daarvoor aangewezen bedragen verschuldigd is.

De rechtbank heeft daarnaast de schadevergoedingsmaatregel opgelegd. Daarmee kan de overheid de toegewezen schadevergoedingen namens de slachtoffers innen. De bedragen moeten dienen als financiële tegemoetkoming voor de gevolgen van de bewezen verklaarde misdrijven, al benadrukt de uitspraak dat geld de doorgemaakte ervaringen niet ongedaan kan maken.

Vijf jaar verboden om Zeist en Bunschoten te betreden

De man krijgt ook een contactverbod met alle drie de slachtoffers en een gebiedsverbod voor de volledige gemeenten Zeist en Bunschoten. Deze maatregelen gelden vijf jaar en zijn onmiddellijk uitvoerbaar. Iedere overtreding kan leiden tot vier weken vervangende hechtenis, met een maximum van zes maanden.

Opvallend is dat de rechtbank deze maatregelen oplegt terwijl de verdachte na zijn gevangenisstraf waarschijnlijk niet langer in Nederland mag blijven. Volgens het vonnis heeft de vreemdelingenpolitie aangegeven dat de man bij een veroordeling een inreisverbod van tien jaar voor de Europese Unie tegemoet kan zien. Ook zou de Immigratie- en Naturalisatiedienst zijn aanvraag voor een verblijfsvergunning afwijzen. Daarover was ten tijde van de uitspraak echter nog geen definitief besluit genomen.

De rechtbank vindt daarom aanvullende bescherming noodzakelijk. Een mogelijke toekomstige uitzetting biedt volgens de rechters onvoldoende zekerheid dat de veroordeelde daadwerkelijk Nederland verlaat en geen contact meer zoekt met zijn slachtoffers.

Met de gevangenisstraf van acht jaar, waarvan het voorarrest wordt afgetrokken, wil de rechtbank niet alleen de ernst van de misdrijven tot uitdrukking brengen, maar ook bescherming bieden tegen nieuwe strafbare feiten. De rechters benadrukken dat de gebeurtenissen grote gevolgen hebben gehad voor de drie vrouwen en het gevoel van veiligheid in de regio. Vooral het feit dat de aanvallen plaatsvonden op plekken waar vrouwen normaal gesproken onbezorgd moeten kunnen wandelen of fietsen, weegt zwaar in het oordeel.