Een ongemakkelijke vraag die steeds luider klinkt
De vraag of de Verenigde Naties hun hoofdkwartier nog langer in de Verenigde Staten moeten houden, was ooit theoretisch. Vandaag is zij praktisch. De recente ontwikkeling waarin landen en zelfs diplomaten reisbeperkingen opgelegd krijgen bij toegang tot de VS, raakt de kern van wat de VN zouden moeten zijn: een neutraal platform waar staten, groot en klein, ongehinderd kunnen overleggen. Wanneer dat platform afhankelijk blijft van een gastland dat de toegang conditioneert op binnenlandse politieke voorkeuren, ontstaat een structureel probleem.
De VN zijn geen Amerikaans instituut. Ze zijn mondiaal eigendom. Toch worden ze al decennia gegijzeld door hun geografische ligging: New York. Dat werkte zolang Washington zich zag als hoeder van het multilaterale systeem. Die vanzelfsprekendheid is verdwenen.
Diplomatie onder voorbehoud is geen diplomatie
Het weigeren of bemoeilijken van visa voor diplomaten die VN-vergaderingen willen bijwonen, ondermijnt het VN-Handvest. Diplomatie kan niet functioneren “onder voorbehoud”. Zodra een gastland beslist wie er wel of niet welkom is bij multilaterale bijeenkomsten, verliest die organisatie haar neutraliteit.
Het argument dat nationale veiligheid altijd voorrang heeft, is begrijpelijk, maar ondeugdelijk in deze context. Juist de VN zijn opgericht om spanningen tussen staten te beheersen zonder dat individuele landen hun macht misbruiken. Als de VS die rol niet langer consequent willen of kunnen vervullen, is het logisch dat de internationale gemeenschap alternatieven onderzoekt.
De isolerende koers van Donald Trump
Onder Donald Trump is de Amerikaanse buitenlandse politiek steeds explicieter naar binnen gekeerd. Zijn “America First”-doctrine is geen slogan meer, maar een leidend principe geworden. De VS trekken zich terug uit internationale afspraken, stellen bondgenootschappen ter discussie en beschouwen multilaterale instellingen vooral als kostenposten of machtsbeperkingen.
Opvallend is dat deze houding verder gaat dan klassieke isolationistische reflexen. Trump spreekt openlijk over het uitbreiden van Amerikaanse invloed op het westelijk halfrond, waarbij het Amerikaanse continent impliciet wordt voorgesteld als een strategische invloedssfeer onder Amerikaans bestuur. In zo’n wereldbeeld is weinig ruimte voor een onafhankelijke VN die conflicten, ook mét de VS, kan adresseren.
Multilateralisme vereist betrouwbaarheid
Internationale organisaties functioneren bij gratie van voorspelbaarheid. Lidstaten moeten erop kunnen vertrouwen dat procedures, toegang en veiligheid niet afhankelijk zijn van wisselende politieke meerderheden in één land. De huidige Amerikaanse koers maakt die betrouwbaarheid onzeker.
Dit is geen anti-Amerikaans sentiment, maar een nuchtere constatering. De VN zijn te belangrijk om te laten meedeinen op binnenlandse politieke golven. Wanneer een gastland structureel twijfel oproept over toegang, veiligheid en neutraliteit, is heroverweging geen radicale stap, maar bestuurlijke logica.
Waarom Den Haag een serieuze optie is
Den Haag profileert zich al decennialang als internationale stad van vrede en recht. Het Internationaal Gerechtshof, het Internationaal Strafhof en talloze juridische en diplomatieke instellingen zijn er gevestigd. De infrastructuur, veiligheid en diplomatieke ervaring zijn aanwezig.
Belangrijker nog: Nederland heeft een lange traditie van multilaterale betrouwbaarheid. Het land legt geen politieke voorwaarden op aan diplomatieke toegang en ziet internationale instellingen niet als instrument van nationaal prestige, maar als publieke goederen. Voor een organisatie als de VN is dat essentieel.
Een verhuizing naar Den Haag zou bovendien symbolisch krachtig zijn. Het zou onderstrepen dat internationale samenwerking niet afhankelijk is van grootmachtstatus, maar van gedeelde regels en vertrouwen.
Tegenargumenten verdienen nuance, geen reflex
Critici wijzen terecht op de enorme kosten en logistieke complexiteit van een verhuizing. New York biedt schaal, zichtbaarheid en historische betekenis. Maar geschiedenis mag geen gijzeling worden. De vraag is niet of New York ooit geschikt was, maar of het dat nú nog is.
Een ander tegenargument is dat de VN door verplaatsing politieke spanning met de VS zouden riskeren. Dat risico bestaat. Maar afhankelijkheid uit angst is geen duurzaam bestuursmodel. Juist een duidelijke keuze voor neutraliteit kan spanningen op termijn verminderen, omdat zij helderheid schept.
Een gefaseerde, realistische benadering
Een volledige verhuizing hoeft geen abrupte breuk te zijn. Denkbaar is een gefaseerd model: bepaalde hoofdorganen en topontmoetingen naar Den Haag, terwijl New York voorlopig een regionaal of symbolisch centrum blijft. Zo’n aanpak beperkt kosten, behoudt continuïteit en test bestuurlijke haalbaarheid.
Belangrijk is dat het debat open en internationaal gevoerd wordt, niet achter gesloten deuren in Washington of New York. De VN behoren toe aan hun lidstaten, niet aan hun postcode.
Conclusie: neutraliteit is geen luxe, maar noodzaak
De wereldorde staat onder druk. Juist daarom moeten de instituties die stabiliteit moeten bieden, boven nationale politiek staan. Zolang de Verenigde Staten zich verder afzonderen, reisbeperkingen opleggen en multilaterale samenwerking conditioneren, is het legitiem om de vestigingsplaats van de VN te heroverwegen.
Den Haag is geen utopie en geen provocatie. Het is een rationeel alternatief in een tijd waarin neutraliteit opnieuw bevochten moet worden. De vraag is niet of zo’n verhuizing Amerika zou schaden, maar of het de VN zou versterken. En dat zou uiteindelijk in ieders belang moeten zijn.
Amerika op alle fronten boycotten en uit de VN en NAVO schoppen.