DEN HAAG, 3 maart 2026 – Het Gerechtshof Den Haag heeft een 33-jarige man veroordeeld tot twaalf jaar gevangenisstraf voor doodslag op een 55-jarige man in Capelle aan den IJssel. Het hof acht wettig en overtuigend bewezen dat de verdachte het slachtoffer in diens woning met fors geweld om het leven heeft gebracht.
Met het arrest van 2 maart 2026 komt een einde aan een langdurige strafprocedure die begon na de vondst van het levenloze lichaam op 28 mei 2021. Het hof vernietigde het eerdere vonnis van de Rechtbank Rotterdam, maar kwam uiteindelijk tot dezelfde straf: twaalf jaar cel.
Levenloos aangetroffen in slaapkamer
Het slachtoffer werd op vrijdag 28 mei 2021 rond 17.30 uur dood aangetroffen in de slaapkamer van zijn woning in Capelle aan den IJssel. Pathologisch onderzoek wees op talrijke ernstige verwondingen. Zo werden onder meer een schedelbreuk en verbrijzeling van meerdere aangezichtsbeenderen vastgesteld.
Volgens de forensisch patholoog was sprake van meervoudige, hevige stomp-botsende krachtinwerking. Daarnaast werd vastgesteld dat het overlijden kon worden verklaard door samendrukkend geweld op de hals en/of mond. Een andere doodsoorzaak werd uitgesloten.
In de woning trof de politie op meerdere plaatsen bloedsporen aan. Nabij het hoofd van het slachtoffer lag een houten plank met bloedsporen. Over zijn hoofd lag een kussensloop. Van braaksporen was geen sprake. Telefoon, iPad en huissleutels werden niet aangetroffen.
Aanwezig in beslissende uren
Camerabeelden en digitale gegevens speelden een belangrijke rol in het bewijs. Vast staat dat de verdachte op woensdagavond 26 mei 2021 bij het slachtoffer thuis was. Op videobeelden, aangetroffen op de telefoon van de verdachte, zijn beiden die avond samen in de woning te zien.
Het hof stelt vast dat het slachtoffer om 21.33 uur die avond nog in leven was. Op basis van forensisch onderzoek werd het tijdstip van overlijden vastgesteld tussen dinsdag 25 mei 18.00 uur en donderdag 27 mei 14.00 uur. Door de videobeelden werd dat tijdsvenster aanzienlijk verkleind. De verdachte bevond zich gedurende een groot deel van die cruciale periode in de woning.
Schoensporen in bloed
In de woning werden twee typen schoensporen aangetroffen, waaronder afdrukken die met of in bloed waren gezet. Deskundigen van het Nederlands Forensisch Instituut concludeerden dat deze sporen veel waarschijnlijker afkomstig waren van schoenen die de verdachte droeg dan van willekeurige andere schoenen.
Op camerabeelden was te zien dat de verdachte bij vertrek blauwe sneakers droeg van het merk Tommy Hilfiger. Daarnaast waren er aanwijzingen voor witte sportschoenen die overeenkwamen met eerder door hem gedragen Adidas-schoenen.
Het hof oordeelde dat de combinatie van schoensporen, gezet tijdens of kort na het geweld, belastend is voor de verdachte.
DNA op meerdere plaatsen
Naast schoensporen werd op diverse plekken in de woning DNA-materiaal aangetroffen dat aan de verdachte kon worden gekoppeld. Het ging onder meer om sporen onder vier vingernagels van het slachtoffer, op de houten plank, op de kussensloop en op kleding van het slachtoffer.
Uit forensisch onderzoek bleek dat het DNA-mengprofiel een miljard keer waarschijnlijker was indien de verdachte één van de donoren was dan wanneer dat niet het geval zou zijn.
De verdediging voerde aan dat sprake kon zijn van contaminatie of secundaire overdracht, bijvoorbeeld door gezamenlijk gebruik van joints. Het hof oordeelde echter dat geen concreet alternatief scenario is gepresenteerd dat alle aangetroffen sporen verklaart. De DNA-resultaten konden niet zelfstandig tot een veroordeling leiden, maar droegen in samenhang met andere bewijsmiddelen bij aan het bewijs.
Getuigenverklaringen terzijde
De verdediging wees op getuigen die het slachtoffer na het vertrek van de verdachte nog in leven zouden hebben gezien. Het hof stelde echter vast dat deze verklaringen niet strookten met de forensische bevindingen omtrent het tijdstip van overlijden.
Meerdere bekenden van het slachtoffer hadden na woensdagavond 26 mei geen contact meer met hem, terwijl dat gebruikelijk was. Ook maakte zijn telefoon na donderdagochtend 09.12 uur geen verbinding meer met het wifi-netwerk.
Het hof achtte alternatieve scenario’s onvoldoende aannemelijk. Er waren geen aanwijzingen voor betrokkenheid van anderen.
Ernst van het geweld
Het hof kwalificeert het bewezenverklaarde als doodslag. Daarbij benadrukt het de ernst van het feit. Wat begon als een ogenschijnlijk gewone avond, eindigde in een “explosie van geweld”.
De verdachte heeft volgens het hof excessief geweld toegepast. Naast meerdere breuken in het aangezicht en een schedelfractuur werd samendrukkend geweld op de hals en mond uitgeoefend, wat uiteindelijk tot de dood leidde.
Dat de verdachte geen openheid van zaken heeft gegeven, weegt volgens het hof zwaar. Nabestaanden blijven daardoor in onzekerheid over het motief.
Straf en redelijke termijn
In beginsel achtte het hof een gevangenisstraf van twaalf jaar en zes maanden passend. Vanwege overschrijding van de redelijke termijn in zowel eerste aanleg als hoger beroep werd de straf gematigd tot twaalf jaar.
De verdachte was niet eerder in Nederland veroordeeld voor geweldsdelicten, maar had in Zwitserland en Frankrijk registraties voor vermogensdelicten en drugsgerelateerde feiten.
Schadevergoeding voor moeder
De moeder van het slachtoffer had zich als benadeelde partij gevoegd. Het hof kende haar 17.500 euro toe aan affectieschade, vermeerderd met wettelijke rente vanaf 27 mei 2021.
Een vordering van 40.000 euro wegens shockschade werd niet-ontvankelijk verklaard, omdat onvoldoende was aangetoond dat sprake was van in rechte vast te stellen geestelijk letsel in de zin van vaste jurisprudentie.
Daarnaast legde het hof de schadevergoedingsmaatregel op. Dat betekent dat de veroordeelde het bedrag via de Staat moet voldoen.
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
