De Revolutionaire Garde was in 1979 bedoeld als schild van de islamitische revolutie. Inmiddels is zij veel meer dan een leger binnen een leger. De IRGC bewaakt niet alleen het regime, maar oefent ook invloed uit op de politiek, de economie, de inlichtingendiensten en de onderdrukking van protesten. Volgens gezaghebbende analyses is de Garde uitgegroeid tot de machtigste veiligheidsinstelling van Iran, met meer invloed op de koers van het land dan de president.
Dat verleden verklaart waarom de Garde juist in oorlogstijd naar voren stapt. De huidige oorlog tussen de Verenigde Staten en Iran begon eind februari 2026; op 8 april volgde een bestand, dat later werd verlengd, maar van echte vrede is nog geen sprake. De spanningen rond de Straat van Hormuz, aanvallen op schepen en moeizame onderhandelingen laten zien dat de wapens wel zwijgen, maar de machtsstrijd niet.
De Garde ziet Amerika als vijand, niet als gesprekspartner
Voor de IRGC is Amerika geen gewone tegenstander, maar de ideologische vijand bij uitstek. Dat wereldbeeld zit ingebakken in haar ontstaan, haar propaganda en haar positie binnen de staat. Juist daarom zal de Garde iedere diplomatieke opening vooral beoordelen op overleving van het regime, niet op verlichting voor de bevolking. Dat hardliners binnen en rond de Garde concessies afremmen, blijkt ook uit recente berichtgeving over de machtsstrijd binnen Teheran.
De prijs wordt betaald door gewone Iraniërs
Voor inwoners van Iran betekent dit vooral méér repressie, méér angst en minder toekomst. De VN meldde dit jaar dat de oorlog en de binnenlandse onderdrukking elkaar versterken: internetblokkades, arrestaties, executies en geweld tegen demonstranten nemen toe. De burger zit daarmee klem tussen buitenlandse aanvallen en binnenlandse terreur.
Toekomst van Iran: stilstand, deal of ontwrichting
De mogelijke uitkomst van deze oorlog kent grofweg drie scenario’s. Het eerste is een broos bestand waarbij de Garde de macht verder centraliseert. Het tweede is een beperkte deal met Washington, vooral om economische druk te verlichten. Het derde is langdurige ontwrichting, met een zwakker regime maar zonder echte democratische opening. De meest waarschijnlijke uitkomst is voorlopig niet bevrijding, maar een harder en nerveuzer veiligheidsapparaat. Juist daarin schuilt het tragische van Iran: niet alleen de oorlog zelf, maar ook de partij die er politiek het meest van profiteert, is voor veel Iraniërs al jaren de grootste binnenlandse vijand.
Ontdek meer van HBP Media
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
