Werkgever aansprakelijk voor burn-out na jarenlange overbelasting

AMSTERDAM, 2 april 2026 – Het Gerechtshof Amsterdam heeft geoordeeld dat een werkgever volledig aansprakelijk is voor de burn-out van een voormalig werknemer. Volgens de uitspraak is er sprake van een schending van de zorgplicht, omdat signalen over een te hoge werkdruk stelselmatig werden genegeerd.

De zaak draait om een werknemer die gedurende meerdere jaren werkzaam was in een leidinggevende functie binnen de logistieke sector. Uit het dossier blijkt dat de betrokkene herhaaldelijk aan de bel trok over de oplopende werkdruk en het tekort aan ondersteunend personeel. Ondanks deze schriftelijke waarschuwingen ondernam de directie onvoldoende actie om de werkomstandigheden te verlichten.

Schending van de zorgplicht

In de juridische procedure stond centraal of de werkgever heeft voldaan aan de zorgplicht zoals vastgelegd in artikel 7:658 van het Burgerlijk Wetboek. Deze wet schrijft voor dat een werkgever de lokalen, werktuigen en gereedschappen waarin of waarmee hij de arbeid doet verrichten, op zodanige wijze moet inrichten en onderhouden als redelijkerwijs nodig is om te voorkomen dat de werknemer schade lijdt.

Het hof stelt vast dat psychisch letsel, zoals een burn-out, onder deze zorgplicht valt. Hoewel de werkgever aanvoerde dat de werknemer ook persoonlijke problemen had die bijdroegen aan de uitval, oordeelde de rechter dat de arbeidsomstandigheden de doorslaggevende factor waren. De werkgever slaagde er niet in aan te tonen dat er concrete maatregelen waren genomen om de psychosociale arbeidsbelasting (PSA) te beperken.

Chronisch gebrek aan personeel

Uit getuigenverklaringen en interne e-mails bleek dat de afdeling waar de werknemer werkzaam was, kampte met een chronische onderbezetting. Vacatures bleven maandenlang openstaan, terwijl de targets ongewijzigd bleven. De werknemer maakte melding van werkweken van gemiddeld 55 tot 60 uur om de operationele continuïteit te waarborgen.

“Het louter voeren van functioneringsgesprekken is onvoldoende indien de daaruit voortvloeiende actiepunten met betrekking tot werkdrukvermindering niet worden opgevolgd,” aldus het arrest van het hof.

Het hof benadrukte dat van een goed werkgever wordt verwacht dat deze actief ingrijpt wanneer de veiligheid of gezondheid van een werknemer in het gedrang komt. Passiviteit na duidelijke signalen wordt de werkgever in deze casus zwaar aangerekend.

Causaal verband tussen werk en letsel

Een cruciaal punt in dergelijke rechtszaken is het bewijzen van het causaal verband tussen de werkzaamheden en de burn-out. In deze zaak stelden medisch adviseurs vast dat de aard van de burn-out direct gerelateerd kon worden aan de chronische overbelasting op de werkvloer. De werkgever probeerde de schade nog te wijten aan de ‘eigen schuld’ van de werknemer door te stellen dat deze zijn grenzen beter had moeten bewaken.

De rechter schoof dit verweer echter terzijde. Een werknemer mag in een afhankelijke positie niet verantwoordelijk worden gehouden voor het corrigeren van structurele organisatorische tekortkomingen. Het bewaken van de gezonde balans is de primaire verantwoordelijkheid van de organisatie, zeker wanneer de werknemer de risico’s reeds expliciet had benoemd.

Gevolgen voor de schadevergoeding

Door de vastgestelde aansprakelijkheid is de werkgever nu verplicht alle geleden en nog te lijden schade te vergoeden. Dit omvat niet alleen het verlies aan verdienvermogen gedurende de periode van arbeidsongeschiktheid, maar ook de gemaakte medische kosten en een vergoeding voor immateriële schade (smartengeld). De exacte hoogte van de schadevergoeding zal in een aparte schadestaatprocedure worden vastgesteld, maar experts ramen het bedrag op enkele tienduizenden euro’s gezien de langdurige uitval en de impact op de verdere carrière van de betrokkene.