Ik dacht werkelijk dat ze in Den Haag inmiddels alle manieren hadden ontdekt om ondernemers financieel uit te kleden. Maar nee hoor. Er bleek nog ergens een gaatje in de belastingwet te zitten waar de grijpgrage vingers van de (R)overheid nog niet doorheen waren gekropen. Maak kennis met de pseudo-eindheffing. Een prachtig bureaucratisch woord voor wat ik gewoon georganiseerde diefstal met een wettelijk stempeltje noem.

Vanaf 1 januari 2027 mogen werkgevers die hun personeel een nieuwe zakelijke personenauto met benzine-, diesel- of hybride aandrijving aanbieden, diep in de buidel tasten. Niet een klein beetje, maar jaarlijks 12 procent van de oorspronkelijke cataloguswaarde van de auto. En dan hebben we het niet over een belasting op de winst of een vergoeding voor daadwerkelijk veroorzaakte schade. Nee, het enkele feit dat een werknemer met een niet volledig elektrische auto ook privé of naar zijn werk rijdt, is voldoende om de belastingkassa te laten rinkelen.

Een zakelijke auto met een cataloguswaarde van 40.000 euro? Dat wordt 4.800 euro extra belasting per jaar. Twee auto's? 9.600 euro. Vijf auto's? 24.000 euro. Ieder jaar opnieuw, zolang de heffing van toepassing is. En alsof dat nog niet krankzinnig genoeg is, wordt die belasting berekend over de oorspronkelijke cataloguswaarde, zelfs wanneer die auto inmiddels aanzienlijk minder waard is.

Ik vraag me werkelijk af welke klimaatwappies op het ministerie dit hebben zitten bedenken. Waarschijnlijk dezelfde beleidsmakers die vanuit een comfortabel kantoor, met een uitstekend salaris en zonder enig ondernemersrisico, precies denken te weten hoe een ander zijn bedrijf moet runnen.

De linkse agenda wordt betaald door ondernemers

Onder het inmiddels behoorlijk versleten argument van klimaatbescherming wordt de Nederlandse ondernemer opnieuw op kosten gejaagd. Het officiële verhaal luidt dat werkgevers moeten worden gestimuleerd om over te stappen op elektrische auto's. Maar laten we het beestje gewoon bij de naam noemen: dit is geen stimulans, dit is financiële dwang.

Wie niet doet wat Den Haag wil, wordt gestraft. Wie om praktische, financiële of bedrijfsmatige redenen nog geen elektrische auto's kan inzetten, krijgt een belastingaanslag als bedankje. Dat is de linkse agenda in haar meest herkenbare vorm. Niet overtuigen met een aantrekkelijk alternatief, maar mensen met financiële sancties in de gewenste richting duwen.

En natuurlijk zullen de klimaatwappies weer beweren dat een ondernemer gewoon een elektrische auto moet aanschaffen. Alsof iedere werknemer beschikt over een eigen oprit met laadpaal. Alsof overal voldoende laadmogelijkheden zijn. Alsof ondernemers hun bestaande wagenpark probleemloos kunnen vervangen en alsof iedere investering in een elektrische auto onmiddellijk rendabel is.

De werkelijkheid van een kleine ondernemer is heel anders. Die moet zijn personeel betalen, de energierekening voldoen, verzekeringen afsluiten, belastingen afdragen en ondertussen proberen nog een fatsoenlijke boterham te verdienen. Daar komt nu een extra heffing bovenop die per auto duizenden euro's kan bedragen.

En dan de grootste absurditeit: woon-werkverkeer wordt voor deze regeling als privégebruik beschouwd. Een medewerker die iedere ochtend naar zijn werk rijdt om geld voor zijn werkgever te verdienen, wordt daarmee onderdeel van een fiscale constructie die zijn baas duizenden euro's kan kosten. Zelfs wanneer er minder dan 500 kilometer ander privégebruik per jaar plaatsvindt, kan deze belasting verschuldigd zijn.

Hoe verzin je het?

Eerst betalen, daarna nog eens betalen

Wat mij misschien nog wel het meest tegenstaat, is de schaamteloosheid waarmee steeds nieuwe belastingen boven op bestaande heffingen worden gestapeld. Op auto's wordt al belasting geheven bij de aanschaf. Daarna volgt de motorrijtuigenbelasting. Bij iedere tankbeurt vloeien accijnzen en btw richting de schatkist. Werknemers die hun zakelijke auto privé gebruiken, krijgen bovendien met de bijtelling te maken.

Maar blijkbaar is dat allemaal onvoldoende. Er moet nóg een heffing bij. Een extra belasting die de werkgever volgens de regels niet rechtstreeks op de werknemer mag verhalen. Alsof daarmee het probleem is opgelost.

Waar denkt Den Haag dat die ondernemer het geld vandaan haalt? Uit de lucht?

Uiteindelijk moet iemand die rekening betalen. Misschien worden investeringen uitgesteld. Misschien blijft een salarisverhoging achterwege. Misschien worden producten of diensten duurder. En misschien besluit een ondernemer dat het aannemen van een extra werknemer voorlopig toch niet zo verstandig is.

Dat zijn geen onvermijdelijke gevolgen bij ieder bedrijf, maar het zijn wel degelijk keuzes waarvoor ondernemers door dit soort maatregelen kunnen komen te staan. De rekening verdwijnt niet doordat een ambtenaar op papier heeft vastgelegd dat de werkgever hem moet betalen.

De (R)overheid heeft geen grenzen meer

Het meest verontrustende vind ik dat we dit soort maatregelen bijna normaal zijn gaan vinden. Iedere nieuwe belasting krijgt een maatschappelijk verantwoord etiket opgeplakt. Klimaat. Duurzaamheid. Vergroening. De woorden klinken prachtig, maar onderaan de streep draait het telkens weer om geld dat ondernemers verplicht moeten afstaan.

Laat ik duidelijk zijn: ik heb helemaal niets tegen elektrische auto's. Wie elektrisch wil rijden, moet dat vooral doen. Wie een elektrische bedrijfsauto kan aanschaffen en daar economisch voordeel bij heeft, verdient alle ruimte. Maar diezelfde vrijheid moet gelden voor ondernemers die om welke reden dan ook voor benzine, diesel of hybride kiezen.

Vrijheid betekent namelijk ook dat je keuzes mag maken waar de overheid het niet mee eens is, zonder daarvoor financieel te worden afgestraft.

En nee, ik laat me niet wijsmaken dat dit allemaal uitsluitend uit liefde voor het klimaat gebeurt. Een belasting die bewust zo hoog wordt vastgesteld dat de ongewenste keuze praktisch onbetaalbaar wordt, is in mijn ogen geen gewoon financieel instrument meer. Het is een poging om via de portemonnee gedrag af te dwingen.

Daar komt nog iets bij. De maatregel maakt geen onderscheid tussen de ondernemer die dagelijks duizenden kilometers laat rijden en degene van wie de werknemer nauwelijks op de weg zit. De cataloguswaarde bepaalt de jaarlijkse rekening. Niet het daadwerkelijke brandstofverbruik, niet de gereden afstand en niet de werkelijke uitstoot.

Leg mij dan nog maar eens uit waarom dit een rechtvaardige milieubelasting zou zijn.

De overheid zegt dat ondernemers keuzevrijheid behouden. Formeel klopt dat. Je mag immers gewoon een benzineauto blijven aanbieden. Alleen wordt die keuze vanaf 2027 voor nieuwe gevallen financieel zo onaantrekkelijk gemaakt dat van werkelijk vrije besluitvorming nauwelijks sprake meer is.

Ik noem dat een sigaar uit eigen doos, waarbij Den Haag eerst de sigaar afpakt, vervolgens bepaalt wanneer je mag roken en je daarna ook nog een rekening stuurt voor de rookontwikkeling.

Wat Nederland nodig heeft, is een overheid die ondernemers vertrouwt, niet een overheid die bij iedere beleidswens onmiddellijk naar de belastingknop grijpt.

Maar zolang de Haagse klimaatwappies blijven denken dat iedere maatschappelijke verandering met een belastingaanslag kan worden afgedwongen, zal die knop vermoedelijk blijven werken.

De pseudo-eindheffing is daarvan het nieuwste bewijs.

En wat mij betreft mag die complete regeling nog vóór de invoering rechtstreeks naar de politieke schroothoop.

Niet omdat ik tegen een schoner milieu ben, maar omdat ik tegen een overheid ben die ondernemers behandelt als een onuitputtelijke geldautomaat.

De (R)overheid noemt het vergroening.

Ik noem het pure diefstal.

En het wordt hoog tijd dat Den Haag leert het verschil te begrijpen.