ARNHEM – Een militair die tijdens een avond uit in Eindhoven een vrouw hard op haar billen sloeg, is door de militaire kamer van de rechtbank in Arnhem veroordeeld tot een taakstraf van dertig uur. De man was zo zwaar onder invloed van alcohol dat hij zich naar eigen zeggen niets meer van het incident kon herinneren. De rechtbank rekent hem zijn gedrag aan, juist omdat hij als militair een voorbeeldfunctie heeft. Van een tweede beschuldiging van aanranding werd hij vrijgesproken wegens onvoldoende bewijs.

Het incident speelde zich af op 19 december 2025 in een café in Eindhoven, waar twee vrouwen samen met drie collega's een avond uit waren. Een van de vrouwen zag een man staan die zij aantrekkelijk vond. Haar collega besloot daarop naar hem toe te lopen en hem te vertellen dat haar vriendin belangstelling voor hem had. De man reageerde nauwelijks en keek haar niet aan, waarna de vrouw zich omdraaide.

Volgens haar verklaring kreeg zij even later onverwacht een klap op haar billen. Toen zij zich omdraaide, zag zij de militair staan. Ze duwde hem naar achteren en vroeg twee mannelijke collega's tussen hen in te gaan staan. Toen de man haar later opnieuw naderde, maakte zij duidelijk dat hij weg moest gaan.

Later hoorde de vrouw dat haar vriendin eveneens door dezelfde man op haar billen zou zijn geslagen. Nog diezelfde nacht stuurde zij om 04.49 uur een WhatsAppbericht naar haar commandant waarin zij meldde dat een man haar tijdens het uitgaan op haar billen had geslagen.

Vrijspraak omdat ondersteunend bewijs ontbreekt

Hoewel de rechtbank de verklaringen van de vrouwen onderzocht, bleek niet iedere beschuldiging juridisch bewezen te kunnen worden. Voor het incident waarbij de eerste vrouw op haar billen zou zijn geslagen, ontbrak volgens de militaire kamer voldoende ondersteunend bewijs.

Geen van de aanwezige collega's had daadwerkelijk gezien dat de vrouw werd aangeraakt. Ook het WhatsAppbericht aan haar commandant kon volgens de rechtbank niet als zelfstandig steunbewijs dienen. De informatie in dat bericht was immers afkomstig van dezelfde persoon die aangifte had gedaan.

De officier van justitie vond dat de overeenkomst tussen beide incidenten kon worden gebruikt om ook de eerste beschuldiging te bewijzen. De rechtbank ging daar niet in mee. Volgens de rechters is terughoudendheid geboden bij het gebruik van zogenoemd schakelbewijs, waarbij overeenkomsten tussen verschillende feiten worden gebruikt om een beschuldiging te ondersteunen.

Alleen de omstandigheid dat in beide gevallen sprake zou zijn geweest van een klap op de billen, was daarvoor onvoldoende. De gebeurtenissen vertoonden volgens de rechtbank niet genoeg specifieke overeenkomsten om van een herkenbare werkwijze te kunnen spreken.

De militair werd daarom vrijgesproken van de aanranding van de eerste vrouw. De aanranding van de tweede vrouw achtte de rechtbank wel wettig en overtuigend bewezen.

Militair was zwaar onder invloed van alcohol

Tijdens de behandeling van de strafzaak verklaarde de verdachte dat hij die avond zoveel alcohol had gedronken dat zijn herinneringen grotendeels waren verdwenen. Hij wist niets meer van het slaan op de billen van de vrouwen en had pas achteraf van anderen gehoord wat zich had afgespeeld.

De militaire kamer vindt dat de man door zijn handelen de lichamelijke integriteit van het slachtoffer heeft geschonden. Het onverwacht en zonder toestemming aanraken van iemand op een intieme plaats is volgens de rechtbank een duidelijke grensoverschrijding.

De rechters benadrukken bovendien dat dergelijke handelingen bij slachtoffers gevoelens van onveiligheid kunnen veroorzaken. Uit de getuigenverklaring van het slachtoffer bleek dat ook in deze zaak het geval te zijn geweest.

Dat de verdachte militair is, woog mee in de strafoplegging. Volgens de rechtbank heeft hij vanuit zijn functie een bijzondere verantwoordelijkheid om zich behoorlijk te gedragen. Zijn zware alcoholgebruik vormt daarbij geen rechtvaardiging voor zijn handelen.

Openbaar Ministerie eiste aanzienlijk hogere straf

De officier van justitie had een werkstraf van tachtig uur geëist, gecombineerd met twee weken voorwaardelijke militaire detentie en een proeftijd van drie jaar. De verdediging vond die eis te zwaar en vroeg de rechtbank om een taakstraf van maximaal veertig uur.

De advocaat wees daarbij onder meer op de mogelijke gevolgen voor de militaire loopbaan van zijn cliënt. Hij wilde voorkomen dat de verklaring van geen bezwaar, die van belang kan zijn voor het vervullen van bepaalde functies binnen Defensie, in gevaar zou komen.

Bij het bepalen van de straf keek de militaire kamer naar de ernst van de aanranding, maar ook naar de persoonlijke omstandigheden van de verdachte. Volgens de rechtbank ging het om een ontoelaatbare aanraking, maar vonden geen verdergaande seksuele handelingen plaats.

Daarom was het wettelijke taakstrafverbod, dat bij bepaalde ernstige zedenmisdrijven een rol kan spelen, in deze zaak niet van toepassing.

Reclassering schat kans op herhaling laag in

Uit het reclasseringsonderzoek kwam naar voren dat de verdachte een stabiele persoonlijke situatie heeft en dat zijn werk een belangrijke plaats in zijn leven inneemt. Hij was niet eerder met politie en justitie in aanraking gekomen en liet volgens de reclassering zien dat hij zich schaamde voor zijn gedrag.

Het risico dat de militair opnieuw grensoverschrijdend gedrag vertoont, werd als laag ingeschat. Wel constateerde de reclassering dat zijn gedrag vooral problematisch wordt wanneer hij overmatig alcohol gebruikt en daardoor de controle verliest.

De verdachte heeft inmiddels zelf hulp gezocht via zijn huisarts om zijn alcoholgebruik aan te pakken. Dat initiatief woog in zijn voordeel mee. Ook tijdens de rechtszitting toonde hij zich volgens de rechtbank schuldbewust en nam hij verantwoordelijkheid voor zijn handelen.

De militaire kamer vond daarom een taakstraf van dertig uur passend. Als de man deze straf niet naar behoren uitvoert, wordt die vervangen door vijftien dagen militaire detentie.

Een aanvullende voorwaardelijke militaire detentie, zoals het Openbaar Ministerie had geëist, vond de rechtbank niet noodzakelijk. Daarbij werd rekening gehouden met het lage recidiverisico, de positieve persoonlijke omstandigheden en het feit dat de verdachte zelf stappen heeft gezet om zijn alcoholgebruik onder controle te krijgen.

Met het vonnis van 16 november 2026 is de militair veroordeeld voor één bewezenverklaarde opzetaanranding. Voor de andere beschuldiging volgde vrijspraak, omdat de verklaring van de betrokken vrouw onvoldoende steun vond in ander bewijsmateriaal.