Als er nog iemand twijfelde aan het absolute gebrek aan respect van Donald Trump en zijn regering voor het volkenrecht, de internationale orde en de soevereiniteit van andere naties, dan is dat twijfelgeval inmiddels op verpletterende wijze weggevaagd. Wat we zien is geen diplomatie of defensiebeleid, maar het gedrag van een mondiale stadsguerrillero die de aarde beschouwt als zijn persoonlijke monopoliespel — en de rest van de wereldbevolking slechts als figuranten die moeten buigen of barsten.
De arrogantie spat er aan alle kanten vanaf. Het begon met de quasi-ludieke, maar doortrapte claims op Groenland, alsof een soeverein gebied met een eigen bevolking een willekeurig stuk vastgoed is dat overgenomen kan worden als de cheque maar groot genoeg is. Datzelfde koloniale dedain zagen we terug in de beangstigende retoriek om van Canada de ‘51e staat’ te maken. Een van de oudste bondgenoten van de Verenigde Staten wordt weggezet als een soort verdwaalde provincie die door Washington opgeslokt dient te worden.
Onder het motto van “America First” worden handelstarieven ingezet als knuppels om bondgenoten en vijanden mee te chanteren. De NATO-partners krijgen steevast een grote mond en de maagdoorborende blik van een malafide incassobureau, terwijl ondertussen de rode loper wordt uitgerold voor autocraten en dictators. Voor mannen als Vladimir Poetin en Kim Jong-un heeft Trump immers wel bewondering; het zijn immers collega-heersers die zich niets van regels aantrekken.
En waar regels wél bestaan, worden ze met brutaal geweld gesloopt. Kijk naar Latijns-Amerika: van de willekeurige spierballentaal en invallen in Venezuela tot het vasthouden aan en aanscherpen van de meedogenloze, decennialange blokkade van Cuba. Kijk naar het Midden-Oosten, waar Trump en zijn getrouwen gedwee aan de leiband van Netanyahu lopen en Israël carte blanche geven, terwijl de regio verder afglijdt in de chaos. De illegale, roekeloze escalatie tegen Iran heeft er inmiddels toe geleid dat de cruciale Straat van Hormuz op slot zit — een economische en geopolitieke aderlating die de hele wereldbevolking voelt aan de pomp en in de supermarkt.
Ondertussen draait de eigen geldpers op volle toeren voor het Witte Huis en de oligarchen om hen heen. Zichzelf en hun schatrijke vriendjes verrijken over de rug van de gewone Amerikaan is verheven tot overheidsbeleid. Publieke middelen en handelsmaatregelen worden zo gebogen dat ze naadloos aansluiten bij de privébelangen van de elite rondom de president.
En wie durft op te treden tegen deze constitutionele en internationale ontsporingen, krijgt de volle laag van de maffia-methodes uit Washington. Het chanteren van de rechters en medewerkers van het Internationaal Strafhof in Den Haag is wellicht het dieptepunt van deze minachting. Gelden van rechters op Amerikaanse banken blokkeren, internationaal betalingsverkeer dwarsbomen en dreigen met persoonlijke sancties enkel omdat een onafhankelijk hof het aandurft om mogelijke oorlogsmisdaden te onderzoeken. Het is de taal van de straat, gesproken vanaf het hoogste platform ter wereld.
Dit regime wil niet samenwerken, het wil onderwerpen. Het erkent geen recht, behalve het recht van de sterkste. Het is een gevaarlijke illusie om te denken dat dit bewind door pappen en nathouden bijgedraaid kan worden. Wat rest is een wereldgemeenschap die eindelijk de rug recht en pal gaat staan voor de rechtstaat — voordat er niets meer van over is.
Ontdek meer van
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
