Kabinet vergroot baankansen voor werkzoekenden met arbeidsbeperking

DEN HAAG – Het kabinet wil de baankansen vergroten voor werkzoekenden met een arbeidsbeperking. Werkgevers moeten eenvoudiger financiële ondersteuning kunnen krijgen als zij iemand aannemen die door een beperking niet zelfstandig het minimumloon kan verdienen. Dat schrijft minister Thierry Aartsen (Werk en Participatie) in een brief aan de Tweede Kamer.

De maatregel moet het voor werkgevers aantrekkelijker maken om mensen met een arbeidsbeperking in dienst te nemen. Volgens het kabinet blijft talent nu te vaak onbenut, terwijl de arbeidsmarkt krap is en veel sectoren moeite hebben om personeel te vinden.

Werkzoekenden met een WIA- of WW-uitkering die wel kunnen werken, maar vanwege hun arbeidsbeperking niet zelfstandig het minimumloon kunnen verdienen, moeten onder de banenafspraak gaan vallen. Daardoor kunnen werkgevers die deze groep aannemen gebruikmaken van ondersteuning bij de loonkosten.

Banenafspraak wordt uitgebreid

De banenafspraak is een afspraak tussen overheid en werkgevers om extra banen te creëren voor mensen met een arbeidsbeperking. Het gaat om mensen die wel kunnen werken, maar daarbij extra ondersteuning nodig hebben. De regeling heeft volgens het kabinet de afgelopen jaren al gezorgd voor ruim 92.000 extra banen.

Tot nu toe valt niet iedereen met een arbeidsbeperking onder de banenafspraak. Daardoor kunnen sommige werkzoekenden moeilijker aan een baan komen, terwijl werkgevers voor deze groep minder makkelijk gebruik kunnen maken van regelingen. Het kabinet wil die kloof verkleinen door de doelgroep stapsgewijs uit te breiden.

Per 1 januari 2026 is de banenafspraak al toegankelijk gemaakt voor jonggehandicapten met een Wajong-uitkering en voor mensen met een IVA-uitkering die door ziekte nog maar een klein deel van hun oude loon kunnen verdienen. De uitbreiding naar werkzoekenden met een WIA- en WW-uitkering is volgens het kabinet een volgende stap.

Eén regeling voor werkgevers

Werkgevers kunnen nu verschillende financiële regelingen gebruiken als zij iemand met een arbeidsbeperking aannemen. Welke regeling geldt, hangt af van de uitkering of situatie van de werknemer. Dat maakt het stelsel volgens het kabinet ingewikkeld en kan werkgevers afschrikken.

Daarom kiest het kabinet voor één centrale regeling: de loonkostensubsidie. Deze subsidie compenseert werkgevers voor het deel van de loonkosten dat samenhangt met een lagere productiviteit. De werknemer ontvangt loon, terwijl de werkgever ondersteuning krijgt voor het verschil tussen de loonwaarde en het minimumloon.

Met deze vereenvoudiging moet het voor werkgevers duidelijker worden welke ondersteuning beschikbaar is. Het kabinet verwacht dat dit de drempel verlaagt om mensen met een arbeidsbeperking een kans te geven op de werkvloer.

Meer mensen nodig op arbeidsmarkt

Minister Aartsen stelt dat iedereen talenten heeft en kan bijdragen aan de samenleving. Volgens hem zijn mensen met een arbeidsbeperking hard nodig op de arbeidsmarkt. Door belemmeringen voor werkgevers weg te nemen, wil het kabinet toewerken naar een arbeidsmarkt waarin meer mensen kunnen meedoen.

De uitbreiding richt zich op werkzoekenden die niet volledig arbeidsongeschikt zijn en nog mogelijkheden hebben om te werken. Het gaat daarbij om passende arbeid, vaak met begeleiding, aangepaste taken of een aangepast werktempo.

Voor werkgevers kan de loonkostensubsidie financiële onzekerheid verminderen. Voor werkzoekenden kan de uitbreiding betekenen dat zij eerder in beeld komen bij werkgevers die bereid zijn om inclusief te ondernemen.

Volgende stap naar inclusieve arbeidsmarkt

Het kabinet ziet de uitbreiding van de banenafspraak als onderdeel van breder beleid om meer mensen aan het werk te helpen. Daarbij gaat het niet alleen om het invullen van vacatures, maar ook om het benutten van arbeidspotentieel dat nu buiten beeld blijft.

De plannen moeten nog verder worden uitgewerkt. De Tweede Kamer moet zich buigen over de voorgestelde uitbreiding en de manier waarop de loonkostensubsidie wordt ingezet. Als de maatregel doorgaat, krijgen meer werkzoekenden met een arbeidsbeperking toegang tot ondersteuning die hun kansen op betaald werk moet vergroten.

Volgens het kabinet is dat nodig om de arbeidsmarkt toegankelijker te maken. Niet de beperking, maar de mogelijkheden van mensen moeten daarbij centraal staan.