DEN BOSCH – Een 36-jarige man is vrijdag 20 november veroordeeld tot vijftien jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging voor het doodstampen van zijn 38-jarige vriendin in Vlijmen. De rechtbank in 's-Hertogenbosch acht bewezen dat de man op 17 juli 2025 zijn weerloos op de grond liggende partner minstens zeven keer met zijn schoenen tegen het hoofd trapte en stampte. Ook oefende hij kracht uit op haar hals. De vrouw overleed enkele uren later in het ziekenhuis aan haar verwondingen. Haar jongste dochter van ongeveer tweeënhalf jaar was tijdens het geweld in de woning aanwezig. De rechtbank legt een zwaardere straf op dan de twaalf jaar cel die het Openbaar Ministerie had geëist.
De zaak begon op de avond van 17 juli 2025, toen een buurvrouw rond 22.14 uur de politie belde vanwege een ernstig gewelddadig conflict in de naastgelegen woning. Tien minuten later deed zij opnieuw melding. Volgens de vrouw werd haar buurvrouw door haar vriend zwaar mishandeld. Rond 22.30 uur belde de verdachte zelf het alarmnummer met het verzoek onmiddellijk een ambulance te sturen. Hij vertelde dat zijn vriendin ernstig gewond boven in de woning lag en bijna dood was.
Toen agenten de slaapkamer binnengingen, troffen zij de vrouw bewusteloos aan op de grond. Haar gezicht was ernstig gezwollen en bebloed. De verdachte verklaarde direct dat hij verantwoordelijk was en vroeg de politie hem aan te houden. Tijdens het vervoer naar het politiebureau vertelde hij dat hij zijn vriendin niet had geslagen, maar had geschopt.
Schoenafdrukken leveren doorslaggevend bewijs
De man erkende tijdens de rechtszaak dat hij zijn vriendin meerdere keren had geschopt, maar verklaarde zich niet te kunnen herinneren dat hij geweld had gebruikt nadat zij op de grond was gevallen. Volgens zijn verdediging kon niet worden bewezen dat de fatale verwondingen waren ontstaan terwijl de vrouw weerloos op de grond lag.
De rechtbank verwerpt die verklaring op basis van uitgebreid forensisch onderzoek. Het Nederlands Forensisch Instituut onderzocht de verwondingen en vergeleek de aangetroffen patronen met de zolen van de Nike Air Force 1-schoenen die de verdachte die avond droeg.
Onderzoekers vonden 21 afdrukpatronen op het lichaam van het slachtoffer, waaronder zestien in haar gezicht. De onderzoeksresultaten wijzen volgens de rechtbank op minimaal zeven geweldsinwerkingen op het hoofd, minstens één op de hals en één op de linkerarm.
Ook de bloedsporen in de slaapkamer ondersteunen de conclusie dat de vrouw op de grond lag toen zij werd geschopt. De rechtbank acht uitgesloten dat de ernstige verwondingen uitsluitend ontstonden terwijl zij nog stond.
Rechtbank spreekt van opzettelijke doodslag
De rechtbank gaat verder dan het Openbaar Ministerie bij de beoordeling van de bedoeling van de verdachte. Justitie stelde dat de man bewust de aanmerkelijke kans had aanvaard dat zijn vriendin door het geweld zou overlijden, juridisch aangeduid als voorwaardelijk opzet.
Volgens de rechters was echter sprake van vol opzet. De man oefende gedurende enige tijd zoveel geweld uit op het hoofd en de hals van zijn partner dat volgens de rechtbank geen andere conclusie mogelijk is dan dat hij haar daadwerkelijk wilde doden.
De vrouw werd met grote kracht geschopt en gestampt terwijl zij zich niet meer kon verdedigen of aan het geweld kon ontsnappen. Naast het ernstige hoofd- en halsletsel constateerde de patholoog onder meer meerdere gebroken ribben en een gescheurde lever.
De rechtbank kwalificeert het bewezenverklaarde als doodslag en spreekt in het vonnis ook over femicide, het doden van een vrouw binnen de context van partnergeweld.
Alcohol en verkeerd medicijngebruik
Tijdens de rechtszaak speelde ook de geestelijke toestand van de verdachte een belangrijke rol. Uit onderzoek door een psychiater en psycholoog bleek dat hij verschillende psychische stoornissen had en kampte met problemen rond alcohol en kalmeringsmiddelen.
De man gebruikte langdurig grote hoeveelheden lorazepam zonder begeleiding van een arts. Kort voor het geweld stapte hij op eigen initiatief over op een hoge dosis oxazepam. Ook had hij tijdens de bewuste avond twaalf blikjes bier gedronken.
Volgens deskundigen kunnen deze omstandigheden zijn zelfbeheersing ernstig hebben beïnvloed. Zij adviseerden daarom om de man verminderd toerekeningsvatbaar te verklaren.
De rechtbank neemt dat advies over, maar benadrukt dat de verdachte zelf verantwoordelijk bleef voor zijn gevaarlijke middelengebruik. Uit eerdere berichten aan zijn vriendin bleek bovendien dat hij wist dat overmatig alcoholgebruik zijn gedrag negatief kon beïnvloeden.
De rechters vinden daarom dat hij zichzelf verwijtbaar in een toestand had gebracht waarin het risico op gewelddadig gedrag groter werd.
Kinderen verliezen moeder door partnergeweld
Bij de strafoplegging besteedt de rechtbank uitgebreid aandacht aan de gevolgen voor de nabestaanden. De vermoorde vrouw was 38 jaar en moeder van twee jonge dochters. Haar jongste dochter was tijdens het geweld in een naastgelegen slaapkamer aanwezig en werd daar huilend door de politie aangetroffen.
Het meisje woont inmiddels in een pleeggezin. De twee zussen kunnen elkaar volgens het vonnis alleen nog op afspraak ontmoeten. De rechtbank constateert dat hun leven door het overlijden van hun moeder ingrijpend is veranderd.
Ook de ouders van het slachtoffer hebben tijdens de rechtszaak verklaard over hun verdriet en het verlies van hun enige kind. De verdachte betuigde spijt, maar volgens de rechtbank kan dat niets afdoen aan de ernst van zijn handelen.
Zwaardere straf dan twaalf jaar die OM eiste
Het Openbaar Ministerie had twaalf jaar gevangenisstraf en tbs met dwangverpleging geëist. De verdediging vroeg om maximaal vijf jaar cel en tbs onder voorwaarden.
De rechtbank vindt beide voorstellen onvoldoende recht doen aan de ernst van het geweld. De rechters schrijven dat zij zonder de verminderde toerekeningsvatbaarheid en de noodzakelijke behandeling een gevangenisstraf van twintig jaar passend zouden hebben gevonden.
Uiteindelijk wordt de man veroordeeld tot vijftien jaar cel, met aftrek van zijn voorarrest. Daarnaast krijgt hij tbs met dwangverpleging. Deskundigen schatten het risico op nieuw relationeel geweld als hoog in en achten langdurige klinische behandeling noodzakelijk.
De tbs-maatregel heeft geen vooraf vastgestelde maximale duur en kan, wanneer dat voor de veiligheid noodzakelijk blijft, langer dan vier jaar duren.
Schadevergoeding voor ouders en dochters
De rechtbank kent ook schadevergoedingen toe aan de nabestaanden. De vader van het slachtoffer krijgt 18.000 euro en haar moeder 21.250,84 euro. Beide dochters ontvangen ieder 40.000 euro.
In totaal moet de veroordeelde daarmee 119.250,84 euro aan schadevergoeding betalen, exclusief wettelijke rente en proceskosten. De rechtbank wijst onderdelen van de ingediende vorderingen niet toe of verwijst deze voor verdere beoordeling naar de burgerlijke rechter.
Met de uitspraak komt een einde aan de behandeling van de zaak bij de rechtbank. Of de veroordeelde of het Openbaar Ministerie hoger beroep instelt, blijkt niet uit het vonnis.



