DEN BOSCH – Een man uit Rosmalen die zijn vrouw, kinderen en andere familieleden maandenlang onder bedreiging in hun eigen woning hield, is door de rechtbank in Den Bosch veroordeeld tot een gevangenisstraf van 316 dagen, waarvan 120 dagen voorwaardelijk. De man verbood zijn gezinsleden regelmatig om naar buiten te gaan, draaide deuren op slot en hield de sleutels bij zich, terwijl hij zijn dreigementen kracht bijzette door met een mes te zwaaien. Ook mishandelde hij zijn dochter door haar in het gezicht te slaan, aan haar haren te trekken en in haar voorhoofd te bijten. De rechtbank acht alle drie de ten laste gelegde feiten bewezen, maar heeft bij de strafoplegging zwaar laten meewegen dat de verdachte tijdens de gebeurtenissen onder invloed verkeerde van een ernstige psychose en inmiddels psychiatrisch wordt behandeld. Omdat het onvoorwaardelijke deel van zijn straf overeenkomt met de tijd die hij al in voorarrest heeft doorgebracht, hoeft hij niet terug naar de gevangenis.
De uitspraak van 17 november 2026 maakt duidelijk dat zich achter de voordeur van een woning in Rosmalen gedurende langere tijd een bijzonder bedreigende situatie heeft afgespeeld. De man woonde daar samen met zijn vrouw, vier kinderen, een schoondochter en drie kleinkinderen, die steeds vaker werden geconfronteerd met zijn onvoorspelbare gedrag. Volgens de rechtbank had hij al jarenlang psychische problemen en was hij in 2016 gestopt met het innemen van voorgeschreven medicatie, waarna zijn toestand geleidelijk verslechterde. In de jaren daarna kwamen verschillende meldingen binnen over agressief en verward gedrag, maar de situatie binnen het gezin escaleerde uiteindelijk zo ernstig dat de politie op 4 maart 2026 moest ingrijpen.
Gezinsleden durfden woning niet meer te verlaten
Uit de verklaringen van familieleden blijkt dat de man tussen september 2025 en maart 2026 herhaaldelijk bepaalde dat niemand de woning mocht verlaten, vooral tijdens de avonduren. Daarbij bleef het niet bij mondelinge verboden, want verschillende keren draaide hij zowel de voor- als achterdeur op slot en hield hij de sleutels bij zich, waardoor zijn gezinsleden niet zelfstandig naar buiten konden. Op andere momenten waren de deuren weliswaar niet afgesloten, maar durfden de familieleden de woning niet te verlaten vanwege de dreigende houding van de verdachte en hun angst dat hij geweld zou gebruiken wanneer zij zijn bevelen negeerden.
De rechtbank benadrukt dat voor wederrechtelijke vrijheidsberoving niet noodzakelijk is dat iemand voortdurend achter een afgesloten deur zit. Ook wanneer een slachtoffer door ernstige bedreigingen feitelijk geen reële mogelijkheid heeft om een woning te verlaten, kan sprake zijn van strafbare vrijheidsberoving. Volgens de rechters had de verdachte binnen het gezin een dergelijke situatie gecreëerd, waarbij hij zijn familieleden opzettelijk het gevoel gaf dat zij niet weg konden en dat het negeren van zijn verboden ernstige gevolgen zou kunnen hebben.
Op de ochtend van 4 maart liep de situatie opnieuw uit de hand toen de man wilde voorkomen dat zijn kleinkinderen naar school zouden gaan. Hij schreeuwde dat niemand naar buiten mocht en bedreigde verschillende familieleden met een mes, waarbij hij volgens de bewezenverklaring dreigde hen neer te steken wanneer zij de woning zouden verlaten. Zijn vrouw besloot daarop de politie te bellen, waarna de verdachte het huis verliet en korte tijd later in de omgeving werd aangehouden. Agenten troffen de vrouw overstuur aan en vonden vlak bij de plaats van de aanhouding een mes dat overeenkwam met de beschrijving die een van de zoons had gegeven.
Na de aanhouding deden verschillende familieleden aangifte, waarbij niet alleen de gebeurtenissen van die ochtend aan het licht kwamen, maar ook duidelijk werd dat de bedreigingen en het beperken van hun bewegingsvrijheid al ongeveer een halfjaar voortduurden. Een dochter vertelde bovendien dat haar vader haar in een eerdere periode had mishandeld door haar tegen het gezicht te slaan, aan haar haren te trekken en in haar voorhoofd te bijten. De rechtbank achtte ook deze mishandeling wettig en overtuigend bewezen.
Familie zwakte verklaringen later af
Tijdens de strafzaak ontstond discussie over de betrouwbaarheid van de verklaringen van de gezinsleden, omdat verschillende familieleden bij de rechter-commissaris minder belastend over de gebeurtenissen spraken dan zij eerder tegenover de politie hadden gedaan. Volgens de verdediging moest vooral worden uitgegaan van deze latere verklaringen, die op belangrijke onderdelen afweken van de oorspronkelijke aangiften. De verdachte ontkende de strafbare feiten en zijn advocaat vroeg daarom om volledige vrijspraak.
De rechtbank volgde deze redenering niet en stelde vast dat de eerste verklaringen kort na de gebeurtenissen waren afgelegd, bijzonder gedetailleerd waren en op belangrijke punten met elkaar overeenkwamen. Bovendien werden zij ondersteund door andere gegevens uit het dossier, waaronder de toestand waarin de politie de echtgenote aantrof, eerdere meldingen over het gedrag van de man en verklaringen van buurtbewoners. Zo had een omwonende opgemerkt dat het gezin vooral tijdens de avonduren nauwelijks nog buiten werd gezien, wat volgens de rechters aansloot bij de verklaringen over de vrijheidsberoving.
Dat de familieleden later hun verklaringen afzwakten, verklaart de rechtbank mede vanuit hun betrokkenheid bij de verdachte. Uit het dossier blijkt namelijk dat zij zich grote zorgen maakten over zijn psychische gezondheid en niet wilden dat hij opnieuw in de gevangenis terechtkwam. Zijn vrouw had zelfs geprobeerd haar aangifte in te trekken nadat zij had gezien dat het tijdens zijn detentie beter met hem ging door het gebruik van medicatie. Volgens de rechtbank vormde die houding geen aanwijzing dat de oorspronkelijke verklaringen onjuist waren, maar liet zij vooral zien dat de familie ondanks alles het welzijn van de verdachte voorop wilde stellen.
Ernstige psychische problemen speelden grote rol
Bij de beoordeling van de straf hield de rechtbank uitvoerig rekening met de psychische toestand van de man. Uit psychiatrisch onderzoek blijkt dat hij lijdt aan een chronisch terugkerende psychotische stoornis, waarbij vermoedelijk sprake is van schizofrenie of een schizoaffectieve stoornis. Volgens de deskundige verkeerde hij tijdens de bewezenverklaarde feiten hoogstwaarschijnlijk in een ernstige psychose, die tijdens zijn voorlopige hechtenis door het gebruik van antipsychotische medicatie aanzienlijk was verminderd.
De psychiater adviseerde daarom om de feiten in verminderde mate aan de verdachte toe te rekenen, een advies dat door de rechtbank is overgenomen. Daarmee worden zijn handelingen niet gerechtvaardigd en blijft hij strafrechtelijk verantwoordelijk voor de vrijheidsberoving, bedreigingen en mishandeling, maar wordt bij de strafoplegging wel rekening gehouden met de invloed die de psychische stoornis op zijn gedrag heeft gehad.
De rechtbank keek ook naar zijn strafblad, waaruit blijkt dat hij eerder was veroordeeld voor mishandeling en bedreiging. Bovendien liep hij tijdens de nieuwe strafbare feiten nog in de proeftijd van een eerdere veroordeling wegens gewoontewitwassen. Volgens de rechters rekent het de man zwaar aan dat zijn familie jarenlang met zijn onvoorspelbare gedrag werd geconfronteerd, terwijl hij niet de noodzakelijke hulp zocht om verdere escalatie te voorkomen.
Ook de reclassering ziet aanzienlijke risico's wanneer de verdachte onvoldoende wordt behandeld. In haar rapport wordt het risico op herhaling van strafbare feiten als hoog ingeschat, evenals het risico dat andere personen letsel oplopen. Vooral het patroon waarbij de man stopt met medicatie, vervolgens psychisch ontregeld raakt en opnieuw agressief gedrag vertoont, vormt volgens de betrokken deskundigen een belangrijke reden om langdurige behandeling en intensief toezicht noodzakelijk te achten.
Geen nieuwe gevangenisstraf, wel verplichte behandeling
Het Openbaar Ministerie had een gevangenisstraf van 240 dagen geëist, waarvan 44 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van twee jaar. Daarnaast wilde de officier van justitie een aanvullende gedragsbeïnvloedende en vrijheidsbeperkende maatregel laten opleggen, waarmee ook na afloop van de straf onder bepaalde voorwaarden toezicht mogelijk zou zijn.
De rechtbank kwam uiteindelijk tot een andere strafoplegging en bepaalde dat de man 316 dagen gevangenisstraf krijgt, waarvan 120 dagen voorwaardelijk, met een proeftijd van drie jaar. Het onvoorwaardelijke deel bedraagt daarmee 196 dagen en wordt volledig verrekend met zijn voorarrest, waardoor hij niet opnieuw hoeft te worden opgesloten. De langere proeftijd en het grotere voorwaardelijke strafdeel moeten volgens de rechters wel zorgen voor voldoende mogelijkheden om hem de komende jaren onder toezicht te houden.
Een belangrijk onderdeel van de uitspraak is dat de man zijn psychiatrische behandeling moet voortzetten. Hij verblijft sinds 15 september in een forensisch psychiatrische instelling en moet zich laten behandelen bij FPA Coornhert van Reinier van Arkel in Vught, of een vergelijkbare zorginstelling. De behandeling kan onder meer bestaan uit het gebruik van voorgeschreven medicatie, terwijl hij zich aan de aanwijzingen van behandelaars en de geldende huisregels moet houden.
Daarnaast moet de verdachte zich regelmatig melden bij de reclassering, meewerken aan eventuele ambulante behandeling en, wanneer dat noodzakelijk wordt gevonden, na zijn klinische opname verblijven in een instelling voor begeleid wonen. Hij krijgt bovendien een alcoholverbod, tenzij de reclassering toestemming geeft voor alcoholgebruik, en moet meewerken aan onderzoek naar de mogelijkheid van een zorgmachtiging. Zo'n machtiging kan onder wettelijke voorwaarden mogelijkheden bieden voor verplichte zorg, waaronder medicatie, wanneer dat noodzakelijk blijkt.
De rechtbank heeft bepaald dat de bijzondere voorwaarden onmiddellijk ingaan, omdat de kans op nieuwe ernstige geweldsincidenten volgens de beschikbare deskundigenrapporten onvoldoende kan worden uitgesloten. Een aanvullende maatregel op grond van artikel 38z van het Wetboek van Strafrecht vond de rechtbank niet noodzakelijk, omdat de langere proeftijd en de behandelvoorwaarden volgens haar voldoende mogelijkheden bieden om de risico's te beperken.
Proeftijd eerdere veroordeling met één jaar verlengd
Naast de straf voor de gebeurtenissen in Rosmalen moest de rechtbank beslissen over de gevolgen voor een eerdere voorwaardelijke veroordeling. Omdat de man tijdens de daarbij opgelegde proeftijd opnieuw strafbare feiten had gepleegd, kon het Openbaar Ministerie verzoeken om de eerdere voorwaardelijke gevangenisstraf alsnog uit te voeren. De rechtbank besloot dat niet te doen, omdat een nieuwe detentie het inmiddels begonnen psychiatrische behandeltraject zou onderbreken en daarmee volgens de rechters juist ongunstig zou kunnen zijn voor het verminderen van de toekomstige risico's.
In plaats daarvan is de proeftijd van de eerdere veroordeling met één jaar verlengd, zodat ook vanuit die zaak langer toezicht mogelijk blijft. Daarmee kiest de rechtbank nadrukkelijk voor een combinatie van bestraffing, behandeling en controle, waarbij de ernst van de vrijheidsberoving en het geweld binnen het gezin wordt meegewogen tegen de noodzaak om verdere psychische ontregeling te voorkomen.
De uitspraak betekent dat de man voorlopig in de psychiatrische zorg blijft en niet rechtstreeks naar zijn gezin kan terugkeren zolang zijn behandeling en de aanwijzingen van de reclassering dat niet toelaten. Voor de familieleden komt daarmee een einde aan de strafzaak, maar de rechtbank maakt duidelijk dat de langdurige bedreigingen en vrijheidsberoving een ernstige inbreuk op hun persoonlijke veiligheid en vrijheid hebben gevormd. Juist om herhaling te voorkomen, moet de verdachte de komende drie jaar onder toezicht blijven en zich houden aan de voorwaarden die onmiddellijk van kracht zijn geworden.



