HAARLEM – Een man die in maart 2023 zijn jeugdvriend in een woning in Hoofddorp zo ernstig mishandelde dat deze overleed, is woensdag 11 november veroordeeld tot vijf jaar en acht maanden gevangenisstraf. De rechtbank in Haarlem acht bewezen dat de verdachte het slachtoffer met hevig geweld zwaar lichamelijk letsel heeft toegebracht. De man wordt echter vrijgesproken van moord en doodslag, omdat niet kan worden vastgesteld dat zijn opzet op de dood van het slachtoffer was gericht. Opvallend is dat de rechtbank tegelijkertijd het bevel tot voorlopige hechtenis opheft, ondanks de opgelegde jarenlange gevangenisstraf.

De zaak draait om de dood van een man die op 7 maart 2023 in de woning van de verdachte in Hoofddorp werd aangetroffen. Beide mannen kenden elkaar sinds hun jeugd. Het slachtoffer werkte bovendien in de tattooshop van de verdachte. Hun langdurige vriendschap was in de periode voorafgaand aan het overlijden onder druk komen te staan door conflicten over geld, werk en een auto.

Op de ochtend van 7 maart belde de verdachte om 10.59 uur het alarmnummer 112. Hij vertelde dat zijn vriend gewond was en niet meer ademde. Toen de hulpdiensten arriveerden, was de verdachte bezig met reanimeren. Ambulancepersoneel nam de reanimatie over, maar om 11.35 uur werd vastgesteld dat het slachtoffer was overleden.

Bij het slachtoffer werden ernstige verwondingen aangetroffen. Het forensisch onderzoek wees onder meer op meerdere breuken in het gezicht, een gebroken ellepijp, een ribbreuk en twee gebroken lendenwervels. Ook werden in verschillende ruimtes van de woning bloedsporen aangetroffen die na DNA-onderzoek aan het slachtoffer konden worden gekoppeld.

Ruzie over auto en verkeersboetes

Een dag voor zijn overlijden had het slachtoffer meerdere conflicten met de verdachte. Een daarvan ging over een auto die op naam van de verdachte stond, maar door het slachtoffer werd gebruikt. De auto zou worden overgeschreven op naam van de vader van het slachtoffer, maar dat was nog niet gebeurd. Daardoor ontving de verdachte nog steeds rekeningen voor wegenbelasting en verkeersboetes.

De vader van het slachtoffer verklaarde bij de politie dat de verdachte tijdens een gezamenlijke autorit bijzonder kwaad was. Volgens hem was zijn zoon doodsbang en vreesde hij te worden geslagen. Ook verklaarden getuigen dat de verdachte het slachtoffer eerder had mishandeld.

Later die dag ontstond opnieuw ruzie, ditmaal in de tattooshop. Volgens een aanwezige medewerker werd het slachtoffer aangesproken op zijn functioneren, drugsgebruik en levenswijze. De getuige beschreef het gesprek als vernederend.

Om 21.35 uur stuurde het slachtoffer zijn vader nog een WhatsAppbericht met de tekst: "Ik Kom eraan". Toch kwam hij die avond niet thuis.

De verdachte en het slachtoffer verlieten samen de tattooshop en reden naar de woning van de verdachte in Hoofddorp. Rond 22.15 uur kwamen zij daar aan. In de woning ontstond volgens een bovenbuurvrouw een hevige ruzie. Zij hoorde geschreeuw en geluiden die leken op het verschuiven van meubels. Het lawaai was zo hard dat zij haar televisie harder moest zetten.

Wat zich vervolgens precies in de woning afspeelde, heeft de rechtbank niet volledig kunnen reconstrueren. Wel staat volgens de rechters vast dat de verdachte verantwoordelijk was voor het ernstige geweld waardoor zijn vriend overleed.

Verhaal over gewond teruggekeerde vriend ongeloofwaardig

De verdachte heeft gedurende het strafproces ontkend dat hij zijn vriend heeft mishandeld. Volgens zijn verklaring verliet het slachtoffer de woning later die avond en keerde hij gedurende de nacht gewond terug. Hij zou hebben verteld dat hij ergens was geweest waar hij zich voor schaamde en dat daar iets verkeerd was gegaan.

De verdediging opperde dat het slachtoffer mogelijk buiten de woning door andere personen was mishandeld. De politie onderzocht deze verklaringen uitgebreid, maar vond daarvoor geen ondersteunend bewijs.

Uit camerabeelden, buurtonderzoek en telecomgegevens bleek niet dat het slachtoffer na aankomst de woning had verlaten. Zijn telefoon en iPad bleven in de woning achter en ook rondom het appartementencomplex werden geen bloedsporen gevonden die wezen op een gewonde man die van buiten naar binnen was gekomen.

De verklaring van de verdachte strookte evenmin met het medische onderzoek naar de ouderdom van de verwondingen.

Volgens de verdachte was het slachtoffer uiterlijk om 01.19 uur weer in zijn woning aanwezig en op dat moment al gewond. Forensische deskundigen concludeerden echter dat de ernstige verwondingen op basis van het geschatte tijdstip van overlijden niet zo lang daarvoor konden zijn ontstaan.

De rechtbank verwerpt daarom het alternatieve scenario van de verdediging. Daarbij weegt mee dat volgens het dossier tussen 22.15 uur en de melding aan de hulpdiensten niemand anders dan de verdachte en het slachtoffer in de woning aanwezig was.

De rechters concluderen dat de verdachte degene moet zijn geweest die het geweld heeft toegepast. De ernst en hoeveelheid verwondingen wijzen volgens de rechtbank op een forse geweldsexplosie.

Wel zware mishandeling, geen bewijs voor doodslag

Het Openbaar Ministerie had de verdachte aanvankelijk vervolgd voor moord of doodslag. Subsidiair werd hem zware mishandeling met de dood tot gevolg verweten.

Tijdens de inhoudelijke behandeling op 21 en 28 oktober vroeg het Openbaar Ministerie zelf om vrijspraak van moord en doodslag. Volgens de officieren van justitie kon niet worden bewezen dat de verdachte het slachtoffer opzettelijk van het leven had beroofd.

De rechtbank volgt die redenering. Hoewel vaststaat dat de verdachte opzettelijk zeer ernstig geweld heeft toegepast, is onvoldoende bewezen dat hij daarbij ook het opzet had het slachtoffer te doden. Evenmin zijn er aanwijzingen dat sprake was van voorbedachten rade.

Het verschil is juridisch van groot belang. Bij doodslag moet worden bewezen dat de verdachte opzet had op de dood, eventueel in voorwaardelijke vorm. Bij zware mishandeling met de dood tot gevolg is het opzet gericht op het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel, terwijl het slachtoffer als gevolg daarvan overlijdt.

Dat laatste acht de rechtbank wettig en overtuigend bewezen.

De officieren van justitie hadden een gevangenisstraf van tachtig maanden geëist, oftewel zes jaar en acht maanden.

Vier maanden strafvermindering door lange rechtszaak

Bij het bepalen van de straf houdt de rechtbank rekening met de ernst van het geweld en de gevolgen voor de nabestaanden. Het slachtoffer liet onder anderen twee zoons achter. Zijn vader is inmiddels overleden.

Tijdens de zitting werd namens de nabestaanden een verklaring voorgelezen waarin het aanhoudende verdriet en gemis werden beschreven. Volgens de rechtbank heeft de verdachte zijn vriend het leven ontnomen door grof geweld toe te passen.

Ook het strafblad van de man speelt een rol. Hij is eerder onherroepelijk veroordeeld voor geweldsmisdrijven. In 2013 kreeg hij van het gerechtshof in Amsterdam nog vier jaar gevangenisstraf opgelegd, onder meer wegens bedreiging met een levensdelict en wederrechtelijke vrijheidsberoving.

De rechtbank vindt zes jaar gevangenisstraf in beginsel passend voor de dodelijke mishandeling. Toch wordt de straf met vier maanden verminderd, omdat de strafzaak niet binnen een redelijke termijn is afgerond.

De verdachte werd op 10 juli 2023 in verzekering gesteld. Hoewel het omvangrijke onderzoek en de verschillende deskundigenrapporten een langere behandeltijd rechtvaardigden, heeft de zaak volgens de rechtbank uiteindelijk te lang geduurd. Nadat het laatste deskundigenonderzoek in oktober 2025 was afgerond, duurde het nog ruim een jaar voordat de inhoudelijke behandeling kon plaatsvinden.

De uiteindelijke straf bedraagt daardoor vijf jaar en acht maanden, met aftrek van de tijd die de verdachte al in voorarrest heeft doorgebracht.

Voorlopige hechtenis ondanks celstraf opgeheven

Een bijzonder onderdeel van de uitspraak betreft de voorlopige hechtenis. De verdachte had al geruime tijd in voorarrest gezeten, maar sinds 1 juli 2025 was zijn voorlopige hechtenis geschorst.

De verdediging vroeg de rechtbank het bevel tot voorlopige hechtenis definitief op te heffen. Het Openbaar Ministerie verzette zich daartegen.

De rechtbank geeft de verdediging gelijk. Door de vrijspraak van moord en doodslag is een belangrijke juridische grond voor de voorlopige hechtenis weggevallen. Bovendien schat de reclassering het risico op herhaling inmiddels als laag in. Sinds de schorsing van zijn voorlopige hechtenis is de man volgens de rechtbank niet opnieuw met politie of justitie in aanraking gekomen.

Daarom wordt het bevel tot voorlopige hechtenis opgeheven. Dat betekent niet dat de opgelegde gevangenisstraf vervalt. De tenuitvoerlegging daarvan wordt afzonderlijk bepaald volgens de daarvoor geldende wettelijke regels.

Met de uitspraak komt er in eerste aanleg een einde aan een strafzaak die ruim drieënhalf jaar heeft geduurd. De rechtbank acht bewezen dat de verdachte verantwoordelijk is voor het dodelijke geweld tegen zijn jeugdvriend, maar niet dat hij de bedoeling had hem van het leven te beroven. Of de verdachte of het Openbaar Ministerie tegen het vonnis in hoger beroep gaat, blijkt niet uit de uitspraak.