WASHINGTON – Een Amerikaanse president verdient jaarlijks 400.000 dollar. Het is een aanzienlijk salaris, maar vergeleken met de bedragen die de familie van Donald Trump tijdens zijn presidentschappen heeft verdiend, niet meer dan een voetnoot. Volgens onderzoek van persbureau Reuters leverden vier cryptoprojecten de familie Trump tot april 2026 naar schatting 2,3 miljard dollar op. Tijdens zijn eerste ambtstermijn ontvingen zijn bedrijven bovendien miljoenen dollars van buitenlandse overheden. Ondertussen worden nieuwe vastgoedprojecten ontwikkeld in landen waarmee Trump als president politieke en economische afspraken maakt. Ik vraag me daarom steeds nadrukkelijker af of het Amerikaanse presidentschap voor Trump niet alleen een politieke functie is, maar ook het meest winstgevende zakelijke instrument dat hij ooit in handen heeft gehad.

Laat ik één onderscheid direct maken. Dat Trump en zijn familie tijdens zijn presidentschap veel geld verdienen, betekent niet automatisch dat zij zich schuldig maken aan een strafbaar feit. Voor corruptie of omkoping moet juridisch meer worden bewezen dan alleen een financieel voordeel. Er moet bijvoorbeeld kunnen worden aangetoond dat geld of een andere tegenprestatie verband houdt met het ongeoorloofd beïnvloeden van een ambtelijke beslissing.

Maar wanneer een president zakelijk profiteert van personen, bedrijven en buitenlandse regeringen die tegelijkertijd iets van zijn regering willen, ontstaat wel degelijk een ernstig integriteitsprobleem. Dat probleem wordt niet kleiner doordat de betrokken transacties mogelijk binnen de bestaande wetgeving passen.

Miljarden verdiend, miljarden verloren

De meest opvallende cijfers komen uit een uitgebreid onderzoek dat Reuters op 9 juni 2026 publiceerde. Het persbureau onderzocht transacties op cryptonetwerken, financiële documenten en gegevens van bedrijven rond de familie Trump.

De conclusie was opmerkelijk. De familie had naar schatting minstens 2,3 miljard dollar verdiend aan vier cryptogerelateerde ondernemingen, waaronder World Liberty Financial en de digitale munt $TRUMP. Externe beleggers hadden in diezelfde projecten tot eind april ongeveer 2,3 miljard dollar verloren, inclusief verliezen op beleggingen die nog niet waren verkocht.

Dat betekent niet dat iedere dollar die beleggers verloren rechtstreeks bij Trump terechtkwam. Het zijn verschillende financiële berekeningen. Maar het contrast blijft opmerkelijk: een presidentiële familie die enorme bedragen verdient aan financiële producten die zij zelf actief promoot, terwijl veel kopers daarvan met zware verliezen achterblijven.

Uit Trumps financiële openbaarmaking over 2025 blijkt bovendien dat zijn zakelijke belangen meer dan 1,4 miljard dollar aan inkomsten uit cryptoprojecten rapporteerden. Daaronder vielen ongeveer 800 miljoen dollar uit World Liberty Financial en ruim 600 miljoen dollar uit transacties rond de $TRUMP-munt. Het gaat om gerapporteerde inkomsten van zakelijke entiteiten en belangen, niet om een bedrag dat volledig als persoonlijk besteedbaar inkomen bij Trump op zijn bankrekening belandde.

Ik vind vooral de combinatie van zijn politieke functie en de commerciële promotie zorgwekkend. De man die mede bepaalt hoe streng digitale financiële producten worden gereguleerd, heeft tegelijkertijd zelf een aanzienlijk financieel belang bij het succes ervan.

Een diner met de president als verkoopmiddel

Een ander voorbeeld is de manier waarop de cryptomunt $TRUMP werd verkocht. De munt werd op 17 januari 2025 gelanceerd, slechts drie dagen voordat Trump voor de tweede keer als president werd beëdigd.

Later werden grote bezitters van de munt uitgenodigd om mee te dingen naar een diner met de president. Wie voldoende munten bezat, kon daarmee kans maken op persoonlijke toegang tot Trump.

Volgens Reuters hadden deelnemers aan de eerste wedstrijd gezamenlijk ongeveer 148 miljoen dollar aan cryptomunten gekocht of aangehouden om een plaats aan tafel te bemachtigen. Dat bedrag was niet hetzelfde als de opbrengst voor de familie, maar de belangstelling en handelsactiviteit leverden de betrokken ondernemingen wel financiële mogelijkheden op.

In november 2026 was de munt volgens Reuters teruggevallen tot ongeveer 92 dollarcent. Op het hoogtepunt in 2025 was de prijs nog meer dan 74 dollar. Veel gewone beleggers die op hogere koersen kochten, zagen hun investering daardoor grotendeels verdampen.

Voor mij raakt dit aan een fundamentele vraag. Waarom moet iemand een financieel product van een president kopen om kans te maken op een ontmoeting met diezelfde president?

De regering verdedigde dergelijke bijeenkomsten als privéactiviteiten. Maar de toegang tot een zittende president heeft nu eenmaal een politieke waarde die niet vergelijkbaar is met een diner met een gewone ondernemer.

Een investering van 500 miljoen uit de Emiraten

Nog gevoeliger wordt het wanneer buitenlandse machthebbers een financieel belang nemen in ondernemingen van de presidentiële familie.

Volgens onderzoek van The Wall Street Journal kochten investeerders die verbonden zijn met sjeik Tahnoon bin Zayed al-Nahyan, een invloedrijke functionaris uit de Verenigde Arabische Emiraten, voor 500 miljoen dollar een belang van 49 procent in World Liberty Financial.

De overeenkomst werd kort voor Trumps tweede inauguratie gesloten. Volgens de berichtgeving vloeide een aanzienlijk deel van de eerste betaling naar ondernemingen van de familie Trump.

Dezelfde sjeik speelde een belangrijke rol bij pogingen van de Emiraten om toegang te krijgen tot geavanceerde Amerikaanse computerchips. Onder de regering-Trump werden vervolgens afspraken gemaakt over de levering van dergelijke technologie aan de Emiraten.

Dat bewijst niet dat de investering een betaling was in ruil voor exportvergunningen. Daarvoor zou een rechtstreeks verband moeten worden aangetoond. Maar het betekent wel dat personen met grote belangen bij Amerikaanse regeringsbesluiten tegelijkertijd zakelijke belangen hadden bij de familie van de president.

Een tweede verbinding ontstond in mei 2025. Toen werd bekend dat het door Abu Dhabi gesteunde investeringsbedrijf MGX de digitale munt USD1 van World Liberty Financial zou gebruiken voor een investering van 2 miljard dollar in cryptobeurs Binance.

Het volledige investeringsbedrag was geen betaling aan Trump. Wel kon het gebruik van USD1 de zakelijke positie en inkomstenmogelijkheden van World Liberty versterken. Amerikaanse senatoren Elizabeth Warren en Jeff Merkley vroegen daarom om onderzoek naar mogelijke belangenverstrengeling.

Ik zie hier niet zomaar één verdachte transactie, maar een systeem waarin diplomatie, technologiebeleid en privébelangen steeds dichter bij elkaar komen te liggen.

Ook tijdens eerste presidentschap miljoenen uit buitenland

Wie denkt dat dit pas bij de opkomst van cryptomunten begon, hoeft alleen maar terug te kijken naar Trumps eerste ambtstermijn, van 2017 tot 2021.

Een onderzoek van Democratische medewerkers van de toezichtcommissie van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden liet in januari 2024 zien dat Trump-bedrijven tijdens zijn presidentschap minstens 7,8 miljoen dollar ontvingen van twintig buitenlandse overheden en aan de overheid verbonden organisaties.

Daarvan was ruim 5,5 miljoen dollar afkomstig uit China. Ook betalingen uit onder meer Saudi-Arabië, Qatar en de Verenigde Arabische Emiraten kwamen in de onderzochte administratie voor.

Het ging bijvoorbeeld om uitgaven bij Trump-hotels en vastgoedbedrijven. De onderzoekers beschikten slechts over een beperkt deel van de administratie, waardoor het werkelijke totaal hoger kan zijn geweest.

De onafhankelijke Amerikaanse integriteitsorganisatie CREW kwam later op basis van een bredere analyse tot een geschat bedrag van 13,6 miljoen dollar aan buitenlandse overheidsbetalingen waarvan Trump waarschijnlijk profiteerde.

Ook hier gaat het om betalingen en omzet van ondernemingen, niet noodzakelijk om volledig persoonlijke nettowinst.

Toch is het principe eenvoudig. Wanneer buitenlandse regeringen geld uitgeven bij bedrijven van een zittende president, ontstaat de mogelijkheid dat zij daarmee goodwill proberen te kopen.

De Amerikaanse grondwet kent juist bepalingen die moeten voorkomen dat buitenlandse staten via financiële voordelen invloed op overheidsfunctionarissen uitoefenen. Over de toepassing daarvan op Trump is jarenlang juridisch en politiek gestreden. Een definitieve strafrechtelijke vaststelling dat deze betalingen omkoping vormden, volgt daar niet uit.

Luxe vastgoed in landen waarmee Trump onderhandelt

Tijdens zijn tweede presidentschap bleef de Trump Organization bovendien nieuwe internationale vastgoedprojecten aankondigen.

De onafhankelijke organisatie CREW telde in september 2026 dertien nieuwe buitenlandse ontwikkelingsprojecten die sinds zijn herverkiezing waren aangekondigd, al werden sommige plannen later ingetrokken.

Het gaat onder meer om luxehotels, golfbanen en woningen in Saudi-Arabië, Qatar en andere landen. Begin 2026 kondigde de Saudische vastgoedontwikkelaar Dar Global twee Trump-projecten aan met een gezamenlijke ontwikkelingswaarde van ongeveer 10 miljard dollar.

Dat is nadrukkelijk niet hetzelfde als 10 miljard dollar persoonlijk inkomen voor Trump. De Trump Organization verdient bij dergelijke projecten onder meer aan merkgebruik, licenties en zakelijke overeenkomsten.

Maar de politieke vraag blijft. Hoe onafhankelijk kan een president onderhandelen over handel, defensie of diplomatie wanneer zijn familie tegelijkertijd commerciële overeenkomsten heeft met partijen die afhankelijk zijn van dezelfde buitenlandse regeringen?

De Trump Organization stelt dat haar zakelijke activiteiten volgens interne integriteitsregels verlopen. Het bedrijf wordt in de dagelijkse praktijk geleid door Trumps familie. Dat neemt echter niet automatisch weg dat Trump financieel belang kan behouden bij het succes van de onderneming.

Het luxe vliegtuig uit Qatar

Een ander voorbeeld is de Boeing 747 die Qatar in 2025 aan de Verenigde Staten schonk. Het vliegtuig had volgens berichtgeving een geschatte waarde van ongeveer 400 miljoen dollar.

De Amerikaanse regering accepteerde het toestel voor gebruik door de luchtmacht als presidentieel vliegtuig. Trump verdedigde het besluit als een voordelige overeenkomst voor de Verenigde Staten.

Critici wezen echter op de mogelijke latere overdracht aan de stichting voor zijn presidentiële bibliotheek. Ook bestonden er op dat moment zakelijke plannen van de Trump Organization in Qatar.

Het is juridisch onjuist om te stellen dat Trump persoonlijk 400 miljoen dollar contant heeft gekregen. Het vliegtuig werd aan de Amerikaanse overheid overgedragen. Evenmin is bewezen dat Qatar het toestel schonk in ruil voor een specifieke politieke beslissing.

Toch vind ik het opmerkelijk dat een buitenlandse staat een kostbaar vliegtuig kan schenken aan de regering van een president wiens familie tegelijkertijd commerciële belangen in datzelfde land ontwikkelt.

Wanneer wordt belangenverstrengeling corruptie?

Dat is uiteindelijk de moeilijkste vraag. Grote zakelijke inkomsten, buitenlandse investeringen en politieke besluiten kunnen allemaal afzonderlijk legaal zijn. Zelfs wanneer zij tegelijk plaatsvinden, is dat niet automatisch bewijs van een misdrijf.

Maar corruptiebestrijding gaat niet uitsluitend over het achteraf veroordelen van mensen. Het gaat ook over het voorkomen van situaties waarin persoonlijke financiële belangen de onafhankelijkheid van bestuurders kunnen aantasten.

Ik vind dat de Amerikaanse bevolking recht heeft op volledige duidelijkheid over wie geld verdient aan de ondernemingen van de president, wie daarin investeert en welke politieke belangen die personen of bedrijven tegelijkertijd hebben.

Daarbij hoort ook dat financiële regelingen niet worden afgedaan als uitsluitend privézaken wanneer de naam en toegang tot de zittende president rechtstreeks worden gebruikt om klanten of investeerders aan te trekken.

De rekening komt niet altijd bij de president terecht

Het contrast tussen de financiële opbrengsten voor de familie Trump en de verliezen van sommige beleggers maakt de kwestie nog schrijnender.

Wanneer een cryptoproject succesvol wordt gelanceerd, kunnen de organisatoren inkomsten ontvangen uit verkoop, vergoedingen en andere transacties. Wanneer de marktwaarde daarna instort, zijn het vaak de latere kopers die met de verliezen blijven zitten.

Ook bij internationale vastgoedprojecten liggen de risico's niet automatisch bij de familie die haar naam aan het project verbindt. Ontwikkelaars, investeerders en kopers kunnen de grootste financiële risico's dragen, terwijl de merkhouder inkomsten uit licenties ontvangt.

Voor mij is dat de essentie van het probleem. Niet dat een president rijk is. Niet dat een ondernemer geld wil verdienen. Maar dat politieke macht zelf een belangrijk onderdeel van een commercieel verdienmodel kan worden.

Of bij afzonderlijke transacties sprake is geweest van strafbare corruptie, moet door onafhankelijk onderzoek en uiteindelijk door de rechter worden vastgesteld. Ik zal niet beweren dat die bewijzen al zijn geleverd wanneer dat niet zo is.

Maar wie de gedocumenteerde miljardeninkomsten, buitenlandse investeringen, luxe geschenken en nieuwe zakelijke projecten naast elkaar legt, kan moeilijk volhouden dat er geen serieus integriteitsvraagstuk bestaat.

De vraag is daarom niet alleen hoeveel geld Donald Trump tijdens zijn presidentschap heeft verdiend. De werkelijk belangrijke vraag is hoeveel politieke onafhankelijkheid een democratie kan verliezen wanneer haar president tegelijkertijd zijn eigen merk verkoopt.

Een president behoort het algemeen belang te dienen. Zodra het presidentschap ook een commerciële toegangspoort wordt, is dat beginsel niet langer vanzelfsprekend.